رویای آریایی

مهرگان یادآور مبارزه با ستم و دادخواهی مظلومان است. مهرگان یادآور فریاد دادخواهی کاوه آهنگر و برافراشتن درفش کاویانی و فروپاشی حکومت ضحاک ماردوش و خیزش ایرانیان به رهبری فریدون است و در چنین روز هایی بود که کاوه و فریدون بر هزار سال ظلم و بیداد ضحاک پایان دادند. اسدی توسی در گرشاسب نامه اش تاریخچه مهرگان را بدینگونه ثبت کرده است:

 

فریدون فرخ به گرز نبرد / ز ضحاک تازی برآورد گرد

چو در برج شاهین شد از خوشه مهر / نشست او به شاهی سر ماه مهر 

 

و فردوسی پاکزاد نیز اینگونه روایت می کند:

 

فریدون چو شد بر جهان کامگار / ندانست جز خویشتن شهریار

به روز خجسته سر مهر ماه / به سر بر نهاد آن کیانی کلاه

کنون یادگارست از او ماه مهر / به کوش و به رنج ایچ منمای چهر

پرستیدن مهرگان دین اوست / تن آسایی و خوردن آیین اوست

 

روزگاری مهرگان همپای نوروز و حتی بسیار مهم تر از نوروز شمرده می شد و همزمانی این جشن با فصل برداشت کشاورزان گواهی بر مردمی بودن این جشن کهن است. مهرگان آغاز اعتدال پاییزی است و نوروز آغاز اعتدال بهاری و این مساله هر دو جشن را به مانند دو روی سکه فرهنگ ایران زمین، نمایان کرده است. 

 

افسوس که مهرگان و نوروز و تیرگان و… که با گذر از هزار تو های این تاریخ پر فراز و نشیب به دست ما رسیده به آسانی به فراموشی سپرده می شود و امروز تنها اقلیتی دینی در داخل کشور و اقلیتی قومی در خارج از کشور نگهبان این میراث کهن هستند. هرچند در سال های اخیر تحرکاتی مردمی برای نکوداشت آیین های هزار ساله ایرانیان رخ داده است اما هنوز بسیاری از ایرانیان حتی اسم مهرگان را هم از یاد برده اند. به گمان من سال های آینده آبستن تحولاتی مثبت در نکوداشت مهرگان (و سایر آیین های ملی) خواهد بود. آیا این «رویای آریایی» به حقیقت می پیوندد؟!   

 

هر بچه ای که پا به کلاس اول میذاره قبل از هر چیزی با این نصیحت روبرو میشه که :«درس بخون! نذار برای شب امتحان…!» معمولا هم جدی گرفته نمیشه و من تو این همه سال که درس می خونم (ارواح عمم!) ندیدم کسی رو که در طول ترم درس بخونه و نذاره برای شب امتحان. از این نظر بچه کلاس اولی و دانشجوی سال آخری (خیر سرم خودم رو می گم!) هیچ فرقی با هم ندارن!

 

ولی یه چیزی هست که من بعد از گذراندن شش ترم خوب فهمیدم و اون اینکه خدا وکیلی هیچ فایده ای نداره که بخوای درسی رو شب امتحان بخونی و در واقع همون بهتر که نخونی!

 

مخاطب پیشنهاد این هفته، که به نصیحت بیشتر نزدیکه تا پیشنهاد، اول خودم هستم، بعد نوگل های تازه وارد به دانشگاه. عیبی نداره اگر تنبل هستید و حوصله خوندن درس ها در طول ترم رو ندارید. ولی اگر می خواین شب امتحان دهن مبارک مورد خدمات پس از فروش قرار نگیره حداقل سر کلاس ها حاضر بشین و امتحان میان ترم رو جدی بیگیرید. سعی کنید جزوه درس ها رو خودتون بنویسید، قبول دارم که خط دختر خانم های ماه روی کلاس خیلی از شما قشنگ تره ولی جزوه خرچنگ قورباغه ای که خودتون نوشته باشید خیلی بیشتر از جزوه خوش خطی که بالاش شماره تلفن هم نوشته شده باشه بدردتون می خوره! 

 

محسن نامجو مشهور تر از آن است که جلوی اسمش یک پرانتز باز کنم و معرفی اش کنم. او هنرمندی است که ادا و اطوار های مرسوم در بین این قشر را ندارد و البته مثل باقی هنرمندان برای گرفتن مجوز از وزارت ارشاد حسابی خون دل خورده است.

این فاصله از زمان تولید آلبوم تا دریافت مجوز و انتشار آن برای نامجو هم گران تمام شد و پیش از اینکه آلبومش به صورت رسمی منتشر شود دیگر اقدس خانم اینا هم زیر لب «ترنج» زمزمه می کردند و «زلف بر باد» می دادند.

شجاعت محسن نامجو به وارد شدن به حیطه موسیقی اصیل ایرانی و پرداختن آن به نحوی که به گوش جوانان این دور و زمانه هم خوش بیاید، به شدت قابل ستایش است. شاید تا پیش از نامجو بسیاری از جوانان هم سن و سال من فکرش را هم نمی کردند که یک روز از ساب ووفر های اتوموبیل اسپورتشان صدای تار و دف بیرون بیاید. ولی نامجو توانست چون جسور بود و از همه مهمتر اینکه کارش را خوب بلد بود.

در این میان من و شمایی که آهنگ هایش را مفت و مجانی دانلود کرده ایم و لذت برده ایم، به او که سلیقه شنوایی ما را اصلاح کرده است خیانت کرده ایم. بی تعارف بگویم این کار هیچ فرقی با دزدی ندارد ولی به قول آخوند ها «قباحتش از بین رفته»

 

من و شمایی که ادعای سواد و فرهنگمان می شود امکان ندارد وارد یک فروشگاه شویم و یک بسته خوراکی را دور از چشم فروشنده زیر لباسمان مخفی کنیم و پا به فرار بگذاریم، امکان ندارد از جیب دوستمان چیزی کش برویم ولی با جسارت و پر رویی تمام و تنها با یک right click+save as نتیجه زحمات چندین ساله یک هنرمند را به یغما می بریم و به فلانمان هم نیست.

  

پیشنهاد این هفته من این است که اگر آلبوم ترنج را پیش از این از طریق وبسایت های دانلود، دزدیده اید و به خصوص اگر از آن لذت برده اید و خوشتان آمده است، زحمت بکشید و بروید به یک فروشگاه عرضه محصولات فرهنگی (مثل شهر کتاب و…) و سی دی ترنج را بخرید. اگر هم تنبل هستید و حال و حوصله بیرون رفتن از منزل را ندارید اینجا کلیک کنید تا آلوم ترنج را از طریق اینترنت خریداری کنید. پس دیگر بهانه ای ندارید!

 

پی نوشت: این «پیشنهاد هفته» هم کم کم دارد به یک ستون ثابت تبدیل می شود. سعی می کنم یکشنبه هر هفته یک مطلب برای این ستون بنویسم. اگر شما هم پیشنهادی دارید می توانید اضافه کنید. 

 

با وجود تکرار های بسیار و تقلید های بی پایان همیشه یک جای خالی بزرگ روی کیوسک مطبوعات سر کوچه ما بود که هیچ وقت نمی دانستم چه وقت و چگونه پر می شود. «شهروند امروز» دقیقا پاسخی برای همین جای خالی است و در همین مدت کوتاه که از دور جدید انتشار این هفته نامه می گذرد ثابت کرده که با بقیه متفاوت است.

 

هفته نامه «شهروند امروز» مجله ای است شامل هفت، هشت پرونده (بلکه بیشتر). هر پرونده هم چندین مطلب ناب دارد که نکته بارز آن تضارب آرا است و اینگونه نیست که فقط یک سلیقه خاص را ارضا کند.

 

نکته قوت «شهروند امروز»، به زعم من البته، تحریریه جوان و بسیار حرفه ای آن است که هر هفته مطالب پخته ای را در دسترس عموم قرار می دهند. نقطه ضعفش هم این است که از بس پر بار است، هر شماره را نمی توان در طول یک هفته تمام کرد و اگر خیلی وقت خالی داشته باشید دو هفته طول می کشد تا به قول معروف «جیک و پوک» آن را در بیاورید. من همه شماره های «شهروند امروز» را در کتابخانه ام گذاشته ام تا مطالبی که هنوز نخوانده ام را بعدا سر فرصت مرور کنم.

 

پیشنهاد این هفته من این است که اگر هنوز به جمع خوانندگان «شهروند امروز» نپیوسته اید، صبح یکشنبه هر هفته یک عدد هزار تومانی از جیب مبارک خارج کنید و طعمش را بچشید، قول می دهم پشیمان نشوید.

 

 تناوب انتشار: یکشنبه ها

 

رادیو گفتگو خیلی زود جای خودش رو بین رادیو باز ها پیدا کرده. نگاه بی تعارف و به قول خودشون «بدون خط خوردگی» این رادیو به فرهنگ و جامعه و همچنین پوشش گسترده اندیشه های مختلف، دقیقا دلیل محبوب شدن رادیو گفتگو در این مدت نسبتا کوتاه بوده.

  

برای «عشق رادیو» هایی مثل من، رادیو گفتگو کاملا شناخته شده است. اما مخاطب من کسانی هستند که زیاد اهل رادیو نیستند. اگر روم به دیفال فکر می کنید رادیو رسانه پیر پاتال هاست، موج رادیوتون رو روی ۱۰۳.۹ اف ام تنظیم کنید تا طعم خوش رادیو گفتگو رو بچشید.

 

ساعت شش بعد از ظهر هر روز برنامه های رادیو گفتگو با «گفتگوی روز» شروع میشه و شنونده پنجاه دقیقه گفتگوی داغ راجع به مسائل غیر منتظره با مهمان های غیر منتظره خواهید بود. مثلا یکی از جدیدترین برنامه های گفتگوی روز اختصاص داشت به نقد رادیو بی بی سی فارسی با حضور ماشالله شمس الواعظین، دکتر آشنا و همچنین عنایت فانی سردبیر ارشد سرویس فارسی بی بی سی!

 

شنبه، دوشنبه و چهارشنبه ساعت ۸ تا ۹ شب می تونید شنونده برنامه «بدون خط خوردگی» باشید که همه مسائل روز از جمله، هنر، فرهنگ، سیاست و… رو واقعا بدون خط خوردگی بررسی می کنه و مهمون های توپی هم همیشه روی خط تلفون داره.

این دو تا برنامه فعلا پیشنهاد من برای شماهایی هست که حوصله رادیو رو ندارید.  قول می دم یکی دو تا قسمت از هر کدوم از این برنامه ها رو گوش کنید مشتری ثابت خواهید شد و بعدش به سراغ دیگر برنامه های جذاب رادیو گفتگو مثل «گفتگوی ورزشی» (جمعه ها ساعت ۱۰ شب) و یا «چایی برای دو نفر» (یکشنبه ها ساعت ۱۰ شب) هم خواهید رفت.

 

تنها ضعف رادیو گفتگو در اینه که پادکست رو هنوز جدی نگرفته و برنامه هاش فقط به مدت یک هفته از سایت رادیو قابل دانلود هستن. من یکبار ایمیل زدم و پیشنهاد دادم که از itunes استفاده کنن تا بتونیم روی آی پاد برنامه های مورد علاقه رو دریافت کنیم ولی هنوز که ترتیب اثر ندادن 

 

پی نوشت: قصد دارم هر هفته مطلبی تحت عنوان «پیشنهاد هفته» در وبلاگم بنویسم. یک صفحه ویژه هم برای این پیشنهاد ها راه می اندازم تا یکجا قابل دسترسی باشه. پیشنهاد اول «رادیو گفتگو» بود. اگر شما هم تجربه و یا نظری در مورد رادیو دارید که فکر می کنید می تونه برای بقیه جذاب و مشوق باشه همینجا بنویسید.