رویای آریایی

این روز ها دوربین های مدار بسته همه جا به چشم می خورند. این چشم های الکترونیکی آنقدر آرام و موزیانه کار خودشون رو انجام می دهند که خیلی از ما حتی متوجه حضورشون نیستیم. این مساله شاید به ذهن بعضی ها ساده بیاد و بگن:«خوب این دوربین ها برای امنیت ماست!» اما عده بسیار زیادی معتقدند که بهای این امنیت، محدود شدن حریم شخصی ماست.

یک آمار نشون میده که در انگلستان به ازای هر هشت خانواده انگلیسی یک دوربین مدار بسته وجود داره! اما در همین کشور گروه های بسیاری هم هستند که به مقابله با دوربین های مدار بسته می پردازند. آنها تابلو هایی رو در خیابان جلوی این دوربین ها می گیرند که روی آنها نوشته شده:«داری به چی نگاه می کنی؟!» و بعضی گروه ها هم خیلی بی سر و صدا تر فقط در معابر می ایستند و با دست مردم رو متوجه حضور دوربین ها می کنند.

اما این آدم های به ظاهر بیکار، اولین کسانی نیستند که با مراقبت از افراد به مخالفت پرداختند. در واقع میشه گفت اولین کسی که نظارت با تعریف مدرن آن را زیر سوال برد جورج اورول بود. در رمان ۱۹۸۴ او، وینستون شصسیت اول داستان از تلویزیون هایی حرف می زند که حتی هنگام خاموش بودن نیز رفتار آدم های منزل را زیر نظر دارند.

اما جالب است بدانید که پیش از اورول مراقبت مفهومی ستودنی بود و ناپلئون و الیزابت به خاطر خلق فضای مراقبت شدید در کشورهای تحت سلطه شان، محبوبیت بسیاری به دست آورده بودند!! بعضی تعاریف در ذهن مردم دنیا اونقدر سریع تغییر ماهیت میدهند که باور کردنی نیست!

این هفته من در راهروی یک دانشگاه که به شدت تحت نظر دوربین های مدار بسته بود با سه نفر صحبت کردم و نظرشان را راجع به چشم های الکترونیکی که ما را نگاه می کردند پرسیدم. بعد هم با خوش شانسی (و البته ترکیبی از اضطراب و هیجان) با مدیر حراست دانشگاه گفتگویی انجام دادم.

(این گزارش در برنامه زیگ زاگ از بخش فارسی رادیو بی بی سی پخش شده است) 

 

 Standard Podcast: Play Now | Play in Popup | Download (4)

از بچگی نسبت به رادیو احساس خوبی داشتم. اگر بخواهم دقیق تر بگویم این علاقه از زمانی در من اوج گرفت که شب ها ساعت ۹ شب و در حالی که اصلا خوابم نمی آمد به رختخوابم می رفتم تا "شب بخیر کوچولو" را گوش کنم. خاطرم هست که رادیو را بالای  سرم می گذاشتم و دستم را زیر چانه ام می زدم و در تمام مدتی که "َشب بخیر کوچولو" پخش می شد رادیو را نگاه می کردم! با چشمان کاملا باز در ذهن خودم قصه ها را تصویر می کردم و در پایان با تصور "گنجشک خوابید لا لا لا لا لا" به خواب می رفتم.

هنوز هم وقتی رادیو گوش می کنم به رادیو زل می زنم. هنوز هم جملاتی را که از زبان گوینده می شنوم را در ذهنم به تصویر می کشم. هنوز هم شنیدن یک گزارش رادیویی را به هر تفریح دیگری در این دنیا ترجیح می دهم. شاید دلیلش این باشد که می توانم اخبار و گزارشات رادیویی را همانطور که دلم می خواهد در ذهنم تصویر کنم، نه آنطور که واقعا رخ داده! درست مثل شخصیت ادوارد بلوم در فیلم Big Fish ساخته تیم برتون!

اما امشب قضیه کمی فرق کرد، برای اولین بار صدایی را از رادیو می شنیدم که صدای خودم بود! اگر دقیقا احساسم را در آن لحظه می خواهید بدانید باید بگویم که کمی استرس داشتم و البته موج آدرنالین را هم در خونم احساس می کردم، تنها چیزی هم که عوض نشده بود این بود که من همچنان به رادیو زل زده بودم، دست هایم هم زیر چانه ام بود؛ درست مثل آن روزها که "شب بخیر کوچولو" گوش می کردم.

اولین تجربه جدی رادیویی من را می توانید در لینک زیر بشنوید:

خانه دانشجویی پسر ها 

 پی نوشت: این "پخش کننده گوگل" را از هودر یاد گرفته ام. خودم هر کاری که کردم نتوانستم از این طریق به فایل صوتی گوش بدهم، نمی دانم اشکال کار از کجاست.  گفتم شاید ایراد از سیستم من باشد. اگر برای شما هم بعد از کلیک کردن روی علامت Play اتفاقی نمی افتد، بگویید تا حذفش کنم. اگر هم می دانید مشکل از کجاست بگویید تا برطرفش کنم.

پی نوشت ۲: روش هودر که جواب نداد، این پلاگین را یکی از دوستان انگلیسی ام به من معرفی کرده، البته با پلاگین podpress ترکیبش کرده ام و این چیزی که در زیر می بینید از آب در آمده.

 

 Standard Podcast: Play Now | Play in Popup | Download (19)