من انجام چنین عملیاتی بدون اطلاع پاکستان را کاملا بعید می‌دانم. صرف نظر از اهمیت عملیات و نیاز به اشراف اطلاعاتی به منطقه، نزدیکی محل اختفای بن لادن به یک پایگاه نظامی مهم پاکستان این نگرانی را به وجود خواهد آورد که ممکن است ارتش پاکستان وحشت زده شروع به حمله‌ی متقابل بکند و بن لادن موفق به فرار شود و بسیاری احتمالات دیگر. نظر شخصی من این است که آمریکا با همکاری پاکستان به مخفیگاه بن لادن حمله کرده است.

اما چرا این خبر کتمان می‌شود؟ چرا دستگاه‌های امنیتی پاکستان حاضر هستند «شرمندگی» خود را ابراز کنند اما نپذیرند که از انجام عملیات مطلع بودند؟ کسی نیست که از رابطه‌ی خوب پاکستان و طالبان بی اطلاع باشد. در زمان حکومت طالبان، پاکستان و امارات و عربستان سعودی تنها کشورهایی بودند که این حکومت را به رسمیت شناخته بودند. اگر دولت آمریکا رسما حضور پاکستان در این عملیات را تایید می‌کرد، یک اهرم مهم در پیشبرد صلح با طالبان را از دست می‌داد و از طرفی القاعده که زورش دست کم در کوتاه مدت به آمریکا نمی‌رسد در پاکستان حمام خون به راه می‌انداخت. بخش قابل توجهی از مردم پاکستان هم از این اقدام دولت خود خشمگین می‌شدند و تبعات این خشم غیر قابل پیش‌بینی می‌نمود. جمعیتی که در تشییع جنازه‌ی نمادین بن لادن و یا مراسم عزاداری برای او شرکت کرده‌اند نشان دهنده‌ی نفوذ بنیادگرایی اسلامی در لایه‌های طبقه‌ی متوسط جامعه‌ی پاکستان است.

تناقض دیگری که در سخنان مقامات کاخ سفید خودش را بیش از هرچیز دیگر نشان می‌دهد نحوه‌ی کشته شدن اسامه بن لادن است. کاخ سفید ابتدا اعلام کرد که بن لادن مسلح بوده و مقاومت کرده و از همسرش به عنوان سپر انسانی استفاده کرده و خود او و همسرش در جریان تبادل آتش کشته شده‌اند. روز بعد اعلام کرد که نخیر، همسر بن لادن خود به سمت مهاجمین حمله کرده و یک تیر به پایش خورده و زنده است، اسامه بن لادن هم مسلح نبوده ولی با ضرب گلوله کشته شده است. دختر دوازده ساله‌ی بن لادن که در صحنه حضور داشته تیر خوردن پدرش را تایید کرده اما نگفته که این تیر به کدام ناحیه از بدن او برخورد کرده و نگفته که مرگ پدرش را هم دیده است یا خیر.

جمله‌ای که در بالا بولد کرده‌ام را مجددا کامل می‌کنم: آمریکا با همکاری پاکستان به مخفیگاه بن لادن حمله و او را زنده دستگیر کرده است.

آمریکا تقریبا چاره‌ای جز اعلام مرگ بن لادن ندارد. عملیات دستگیری بن لادن مشابه عملیاتی است که موساد در خاک آرژانتین انجام داد و در جریان آن آیشمن را زنده به اورشلیم برد و محاکمه کرد. نتیجه‌ی این محاکمه قهرمان ساختن از آیشمن بود و تقریبا تا همین یکی دو سال قبل هم نازی‌ها در سال‌روز اعدام آیشمن تظاهرات می‌کردند و در یکی دو سال اخیر به خاطر مخالفت دولت آلمان است که تظاهرات گسترده انجام نمی‌شود وگرنه هنوز هم در ذهن نازی‌ها آیشمن یک قهرمان است.

اگر آمریکا بن لادن را زنده گرفته باشد و این خبر را اعلام می‌کرد جهان در انتظار محاکمه‌ی او باید می‌نشست، هر جلسه‌ی دادگاه او یک تهدید بزرگ امنیتی برای آمریکا محسوب می‌شد و در نهایت هر حکمی برای بن لادن صادر می‌شد او را به یک سوپرقهرمان در میان مسلمانان بنیادگرا (که متاسفانه کم هم نیستند) تبدیل می‌کرد.

آمریکا و پاکستان کم هزینه‌ترین راه را انتخاب کرده‌اند. آمریکا حاضر شده بپذیرد که سربازانش به سر یک پیرمرد غیرمسلح شلیک کرده‌اند و پاکستان هم حاضر شده بپذیرد سرویس‌های جاسوسی‌اش ضعیف و شرمنده هستند. عواقب این مواضع بسیار کمتر از اعلام حضور پاکستان در عملیات و همچنین اعلام زنده بودن بن لادن است. گذر زمان همه چیز را مشخص خواهد کرد.

عکس فوق به تازگی در رویترز منتشر شده و این خبرگزاری در توضیح عکس نوشته است:«معترضان از شلیک به طرف شخصی که مظنون به طرفداری از قذافی است ممانعت می‌کنند»

عکس را که دیدم یاد فیلم Lion of the dessert افتادم. فیلم ماجرای مبارزه‌ی عمر مختار، قهرمان مبارزه با استعمار ایتالیا در لیبی، را با بازی درخشان آنتونی کویین به تصویر می‌کشد. در سکانسی از این فیلم دو سرباز ایتالیایی به دست یاران عمر مختار اسیر می‌شوند و گفتگویی برای سرنوشت آنان در می‌گیرد. سربازی می‌پرسد:«با این دو چه بکنیم؟» سرباز دیگری با چشمانی خون‌بار پاسخ می‌دهد:«باید بکشیمشان» همه نگاه‌ها به عمر مختار خیره می‌شود. اوست که به عنوان فرمانده‌ی گروه باید دستور نهایی را صادر کند و در نهایت می‌گوید:

-ما به اسرا آسیبی نمی‌زنیم

[سربازی بر او خرده می‌گیرد:] - اما ما اگر در چنگ آنها اسیر شویم حتما ما را می‌کشند.

[عمر مختار پاسخ می‌دهد:] - خوب بکشند! ما نمی‌کشیم. آنها که معلم ما نیستند

پی‌نوشت: عکسی مشابه از نا آرامی‌های عاشورای ۸۸ در تهران

تحولات لیبی رویارویی غرب و شرق را وارد مرحله‌ی جدیدی کرده است و قطعنامه‌ی شورای امنیت نقطه‌ی عطف این تحولات است.

قبل از صدور قطعنامه غرب نگران پیام‌هایی بود که سرکوب معترضان در لیبی برای سایر دیکتاتورها می‌توانست داشته باشد. بسیاری از مردم دنیا نگران بودند (و هستند) که برخورد خشن سرهنگ قذافی با معترضین لیبی نتیجه بدهد و قذافی همچنان روی کار بماند. اگر این اتفاق رخ می‌داد یک پیام واضح برای همه‌ی دیکتاتورهای جهان صادر می‌شد: اگر نگران سقوط هستید، مردم را «با خیال راحت» قتل عام کنید.

اما صدور قطعنامه‌ی شورای امنیت توپ را مجددا وارد زمین دیکتاتورهای متمایل به روسیه (از چین و ونزوئلا گرفته تا کره شمالی و سوریه) کرد. حالا این دیکتاتورهای شرقی هستند که همه‌ی تلاش‌شان را به کار بسته‌اند تا حمله‌ی غرب به لیبی به نتیجه‌ی مطلوب (سقوط قذافی و برقراری دموکراسی) منجر نشود. اگر همه چیز خوب پیش برود و در آینده‌ی نزدیک نیروهای انقلابی از بنغازی به سمت طرابلس حرکت کنند و معمر قذافی سقوط کند آن وقت جنبش‌های دموکراسی خواهی در منطقه روح تازه‌ای خواهند گرفت. مردم در صنعا و منامه و دمشق و… خط قرمز‌های خود را گسترش خواهند داد و شاید خشونت‌های مقطعی را هم در دستور کار خود قرار دهند و آن وقت شورای امنیت بر اساس وحدت رویه مجبور خواهد شد برای حمایت از سایر جنبش‌ها هم قطع‌نامه‌های مشابهی صادر کند و این کابوس دیکتاتور‌ها خواهد بود.

امیدوارم که انقلابی‌های بنغازی سریع‌تر تجدید قوا کنند و به طرابلس را فتح و قذافی را دستگیر کنند ولی اگر این اتفاق در آینده‌ی بسیار نزدیک رخ ندهد باید منتظر بمب گذاری و نا آرامی‌های مشابه عراق و افغانستان، در لیبی باشیم. دیکتاتورها همه‌ی توان‌شان را برای نا آرام کردن لیبی و غلط نشان دادن سیاست‌های غرب خواهند کرد و در این میان مردم بسیاری کشته خواهند شد و دموکراسی دست نیافتنی خواهد شد.

وقتی که تصاویر نیروهای اعزامی عربستان سعودی برای سرکوب معترضان بحرین را می‌بینم نمی‌توانم یاد سال ۲۰۰۱ که تیم فوتبال بحرین در منامه ایران را سه بر یک برد و باعث شد عربستان به جام جهانی صعود کند، نیفتم.

خوب یادم است که  در میان آن اشک‌ها و شایعه‌ی کشک بادمجان خوردن ِ فوتبالیست‌های ایرانی در شب قبل بازی و گمانه‌زنی‌ها در مورد دستور حکومتی برای شکست تیم ملی در آن بازی، یک چیز بیشتر از بقیه اعصابم را خرد کرد و آن رقصیدن فوتبالیست‌های بحرینی با پرچم عربستان سعودی در وسط میدان بود. پس از بازی هم مردم بحرین تا خود صبح در خیابان‌ها زدند و رقصیدند و پرچم عربستان تکان دادند. در حالی که نه سر پیاز بودند و نه ته پیاز. گرفتن و نگرفتن آن سه امتیاز برای بحرین فرقی نمی‌کرد ولی باعث صعود مستقیم سعودی‌ها به جام جهانی شد و ما را به جدال ایرلند فرستاد.

حالا همان‌ سعودی‌ها تانک و نفربر به منامه فرستاده‌اند تا معترضان میدان لولو را به خانه‌هایشان بفرستند که یک وقت خدایی ناکرده آب در دل پادشاه بحرین تکان نخورد.

روزگار است دیگر…

اگر زمین نبود کجا عشق بازی می کردیم؟

اگر زمین نبود، کجا تو را می دیدم؟

اگر زمین نبود کجا دست های لطیفت را می فشردم؟

اگر زمین نبود عاشقی هم نبود.

اگر زمین نبود، من نبودم، تو هم نبودی.

سرگرم کار های خودمان هستیم و روز به روز زمین گرم و گرم تر می شود و با سرعت به سمت نابودی پیش می رود. هیچ خیانتی از این بزرگتر نیست که چشممان را به زیر پا هایمان نیندازیم و به فرصت عاشقی که زمین به ما هدیه داده بی توجهی کنیم. زمین گرمش است، زمین کلافه از این همه نامهربانی است. زمین ماوای همه شادی و ها و غم هایمان است. من و تو برای زمین چه کرده ایم؟ کمترین کار این است که آلوده اش نکنیم، اگر جلوی گرم شدنش را نمی توانیم بگیریم، حداقل به ان شتاب هم ندهیم. سوخت مناسب استفاده کنیم، هوایش را داشته باشیم تا بعد از ما هم بماند و پناهگاه عاشقان دیگر باشد.

پی نوشت: امروز، ۲۲ آوریل، روز جهانی زمین است. از همه دوستانم دعوت می کنم چند خطی راجع به زمین بنویسند. 

*عنوان مطلب برگرفته از داستانی کوتاه اثر آرتور سی.کلارک است 

مقبره کوروش تنها مکان یکی از معدود مکان ها بر روی کره زمین است که از سوی یونسکو به عنوان مکانی مقدس شناخته شده است.معلوم نیست که با شروع آبگیری سد چه بلایی بر سر این میراث ۲۵۰۰ ساله می آید و دولتمردان هم بیشتر از آنکه به فکر میراث گرانبهای ایران باشند کار خود را اینگونه توجیه می کنند که چون برای اینجا هزینه بسیاری شده است نمی توانیم آبگیری را متوقف کنیم و با لبخند به خبرنگاران گفتند:«انشالله در طرح های آینده دقت بیشتری می کنیم!!»

اما از طرف دیگر خاکبرداری از منطقه ای همجوار مسجد الاقصی (و نه خود مسجد!) آنچنان خون دولت حاکمه بر ایران را به جوش آورده که وزیر امور خارجه همه بحران های عجیب و غریبی که این روز ها کشور با آن دست به گریبان است را فراموش کرده و خواستار برگزاری نشست اضطراری کمیته اجرایی سازمان کنفرانس اسلامی شده است.

رئیس مجلس هم در نامه ای به روسای مجالس کشور های آسیایی خواستار اقدام هماهنگ آنها در برابر این اقدام دولت اسرائیل شده است.

ایرادی بر دفاع دولت ایران از مسجد الاقصی وارد نیست که اتفاقا بسیار هم خوب است که دولت از خود یهودیان نیز بیشتر نگران اورشلیم است.اما بحث بر سر این است که چراغی که به خانه رواست به مسجد الاقصی هم حرام است!

پی نوشت: بهتر است این خبر را هم درباره نحوه برخورد مسئولین سازمان میراث فرهنگی با تجمع اعتراض به آبگیری سد سیوند بخوانید.