رویای آریایی

چند نکته درباره نامه کردان به احمدی نژاد

۶ دیدگاه » مهر ۹م, ۱۳۸۷

تفکر انباری

۲ دیدگاه » تیر ۲۵م, ۱۳۸۷

سیزده نکته مهم زندگی و عشق از زبان گابریل گارسیا مارکز

یک: دوستت دارم، نه به خاطر شخصیت تو، بلکه به خاطر شخصیتی که من در هنگام با تو بودن پیدا می کنم.

۱ دیدگاه » خرداد ۱۳م, ۱۳۸۷

رنج عاشقی

مسیح علینژاد را همیشه تحسین کرده ام، از آن دختر های شجاع روزگار است که قلمی یگانه و منحصر به فرد دارد. تا به حال ندیدمش اما ندیده و نشناخته می توانم حدس بزنم که شخصیت قابل تحسینی دارد و به معنای واقعی کلمه، خودش است و ادا در نمی آورد و برای همین هم کلامش به دل می نشیند.

این روزها به خاطر مقاله ای تحت عنوان "آواز دلفین ها" که چند روز پیش به قلم او در روزنامه اعتماد ملی چاپ شد از همه طرف مورد هجوم قرار گرفته است. حتی مهدی کروبی، مدیر مسئول اعتماد ملی، به جای اینکه پشت خبرنگار شجاعش را بگیرد، از ترس تعطیل شدن دکان ریا و تزویرش به گوه خوردن افتاده و به جای اینکه به داشتن نویسنده ای چون مسیح علینژاد افتخار کند، مشغول معذرت خواهی از زمین و زمان است.

گناه مسیح تنها این است که مردمانی که در سفر های استانی پیرامون محمود احمدی نژاد جمع می شوند را به دلفین های گرسنه ای تشبیه کرده که در مقابل مربی خود بالا و پایین می پرند تا تکه غذایی نصیبشان شود تا شاید گرسنگی شان فروکش کند. آقای کروبی هم در مقابل این جمله که در واقع ستاندن داد مردم خردمند از بی خردان سفله است، خود را ملزم به معذرت خواهی از مردم می داند. در حالی که مردم نیاز به معذرت خواهی او ندارند، بلکه این حاکمان هستند که باید به خاطر گرسنه نگه داشتن این دلفین ها شرمسار و باشند و از همه معذرت بخواهند و نه مهدی کروبی باید معذرت خواهی بکند و نه مسیح علی نژاد.

این چند خط را نوشتم تا شادی و شعف خودم را از وجود چنین بانوی شجاعی ابراز کنم. نه تنها در بین دختر ها، بلکه در بین همه مردم ایران و از جمله روزنامه نگاران، چنین جسارت و شجاعتی بی نظیر است.

مسیح جان؛ می دانم که از دست این انسان های وارونه که شجاعت را تقبیح می کنند نمی رنجی، می دانم که می دانی عاشقی هزینه دارد. می دانم که به راهت و به عشقت ایمان داری، حتی اگر این جماعت تو را مجبور به توبه نامه نویسی بکنند، باز هم قلب خودت را به اینان نخواهی فروخت. خوشحالم که بعد از چندین قرن سرکوب، هنوز هم چنین دختران شجاعی در سرزمین مادری ام حضور دارند و به ما درس عاشقی می دهند. شجاع باش مسیح، عاشق باش و عاشق بمان…تا همیشه    

۱ دیدگاه » اردیبهشت ۲م, ۱۳۸۷

زنده باد اعلمی، زنده باد عاشقی…

عشقی که عنصر شجاعت در او وجود نداشته باشد یک خلا بسیار چشم گیر و بزرگ را همواره با خود حمل خواهد کرد. من همیشه عاشق آدم های شجاع بوده ام و از تماشایشان لذت برده ام و شنیدن صدایشان برایم همواره دلنشین بوده است.

نمونه بارزش اکبر اعلمی، نماینده مردم تبریز در مجلس، است. همه نمایندگانی که در طی صد سال اخیر به مجلس راه پیدا کرده اند مدعی بوده اند و لاف عاشقی زده اند اما اگر معیار عاشقی را تنها بر اساس شجاعت بگذاریم خواهیم دید که شاید به اندازه یک تیم فوتبال هم نماینده شجاع در مجلس نداشته ایم. اما اکبر اعلمی، با شجاعت و صد البته با صداقت بی نظیرش که از ستار خان و باقر خان به ارث برده است می آید و در این خفقان وحشتناک که عاشقان را می کشند و به بند می کشند و یا به تبعید می فرستندشان، شجاعانه حرف می زند و از عواقبش نمی ترسد. اعلمی می داند که یک عاشق در هر صورت بازی را برده است و چیزی به نام باخت و اندوه برای عاشق وجود ندارد. او شجاعانه به پشت تریبون مجلس می رود و در مقابل چشمان دو صد نماینده و همچنین گوش های شنوندگانی که از رادیو نطق های مجلس را دنبال می کنند فریاد آزادی خواهی سر می دهد و از دست این زمانه فرهاد کش فریاد می کشد.

شجاعت یک پیش نیاز مهم دارد و آن صداقت است. تا صداقت نباشد، شجاعت هم نیست. اعلمی هم می توانست مثل باقی نمایندگان مجلس چهار سال بنشیند و هرچیزی می شنود بپذیرد و هر دروغی را به زبان بیاورد و نطق های پیش از دستورش را به مجیز گویی حاکمان اختصاص دهد. کما اینکه تمام نمایندگانی که اینکار را کرده اند الان تایید صلاحیت شده اند و حقوقشان همچنان پابرجاست و در ظاهر از نعمت های بسیاری لذت می برند. اما اعلمی اینگونه نبود، او وصال به معشوقش را به هرچیز دیگری ترجیح می دهد اما برای او هدف وسیله را توجیه نمی کند و او نمی خواهد با لاف زدن و ادعای عاشقی کردن و دروغ گفتن و ترسو بودن به معشوقش برسد. او شغل و منصب اجتماعی اش را فدای معشوق کرده است، او رنج محاکمه توسط سعید مرتضوی ، دادستان تهران، را به جان خریده است. مطمئنا خود را برای زندان و محرومیت های دیگر هم آماده کرده است، اما اعلمی سربلند است. سربلند در برابر تمام این مدعیان دروغین عاشقی که چیزی به جز انسان هایی ترسو و بی مایه نیستند.

اعلمی هم مثل همه عاشقان واقعی این دنیا، عقلش را به کناری انداخته و از قلبش فرمان می گیرد. او پیروز این بازی است حتی اگر سی سال باشد که دروغ گو هایی که مدعی عاشقی اند در حال تجاوز به معشوقش باشند. او شاید نتواند جلوی جنایت متجاوزان را بگیرد، اما حداقلش این است که خودش را نباخته و همرنگ جماعت نشده است. به زودی کار مجلس هفتم تمام خواهد شد و اعلمی قلب عاشق و پر امیدش را با خود به تبریز، و یا شاید هم گوشه زندان، خواهد برد. اما او هم مثل سایر عشاق دنیا صبر خواهد کرد. چون او بهتر از هر کس دیگری معنی این شعر زیبای حافظ را درک کرده است:

به صبر کوش تو ای دل که حق رها نکند / چنین نگین عزیزی به دست اهرمنی

زنده باد اکبر اعلمی، زنده باد عاشقی…

لینک های مرتبط:

متن کامل و سانسور نشده آخرین نطق پیش از دستور اکبر اعلمی در وبلاگ خودش

فایل صوتی نطق پیش از دستور اکبر اعلمی در مجلس شورای اسلامی

انتقاد از رهبر از تریبون مجلس - روزآنلاین

۶ دیدگاه » فروردین ۲۷م, ۱۳۸۷