تعطیل شدن روزنامه‌هایی که به آنها عادت داشتم جزیی از تلخ‌ترین خاطرات من است. وقتی شرق را بستند را خوب به خاطر دارم. حس کسالت بار روزی که روزنامه فروش محل گفت «هم‌میهن نداریم» هنوز هم حالم را بد می‌کند. شهروند امروز را که بستند به خودم گفتم دیگر بس است. بعد از آن هیچ نشریه مکتوبی را مداوم و هر روزه نخواندم، تلویزیون هم که اصولا در حوصله‌ی نسل من نمی‌گنجد، بنابراین به طور کامل به اینترنت کوچ کردم و اینتنرت به سرعت تبدیل به منبع دسته اول من برای اطلاع از وقایع روز شد.

اما اینترنت دریای بی انتهایی‎ست که آپدیت بودن در آن نیازمند مهارت خاص و وقت بسیاری‌ست. در این میان ما یک آچار فرانسه داشتیم که گودر خطابش می‌کردیم و در آن اخبار مختلف را غربال شده و به سرعت دریافت می‌کردیم. حالا که گودر نیست می‌فهمیم که بدست آوردن آن حجم خبر با آن دقت و کیفیت از سراسر دنیای وب، از رجانیوز گرفته تا رادیو فردا، چقدر کار دشوار و زمان بری است و گودر چه معجزه‌ای را برایمان واقعی می‌کرد.

حالا، بی هدف کانال‌های تلویزیون را عوض می‌کنم. به فید بی بی سی فارسی، که تنها فید خبری است که درست کار می کند، سر می‌زنم و بعد از چند ساعت وبگردی همچنان احساس می‌کنم که نمی‌دانم در دنیای دور و برم چه خبر است.

روزهای بعد از تعطیلی شهروند امروز و هم‌میهن و شرق تلخ بود، اما از دست رفتن گودر با هیچ کدام‌شان قابل مقایسه نیست…

۲- اگر مطلب جالبی در وبلاگ‌تان نوشته‌اید یا توییت بامزه‌ (فیلسوفانه، حکیمانه، عبرت آموز، هشدار دهنده و…) کرده‌اید اصلا نگران نباشید، دیگرانی حتما آن را پیدا کرده و به اشتراک می‌گذارند. قضاوت در مورد جالب بودن نوشته‌های خودتان را به دیگران بسپارید و تا آن موقع بهتر است که مشغول قضاوت در مورد جالب بودن یا نبودن مطالبی که مشترک‌شان هستید بشوید و آنها را به اشتراک بگذارید. (البته بعضی از دوستان هستند که خودشان توییت می‌کنند و بعد توییت‌شان را در گودر به اشتراک می‌گذارند و خودشان آن را لایک هم می‌زنند! بهتر است آنها را به خداوندگار گودر واگذار نمایید)

۳- اگر صاحب وبلاگ یا وبسایتی هستید مرحمت بفرمایید و فید کامل مطالب‌تان را در دسترس عموم قرار دهید. شخصا خیلی کم پیش می‌آید که بر روی فیدی که فقط تیتر آن و چند کلمه‌ی اول در گودر نمایش داده می‌شود کلیک کنم مگر اینکه واقعا تیتر وسوسه بر انگیزی داشته باشد. پس اگر فکر می‌کنید با این روش بازدید کننده را ترغیب به حضور در صفحه‌تان می‌کنید کور خوانده‌اید، تنها نتیجه‌ی این‌ کار این است که تعداد زیادی از خوانندگان‌تان را از دست می‌دهید و خسر الدنیا و الآخره. (در همین زمینه این مطلب یک پزشک را بخوانید)

۴- در ادامه‌ی بند ۳ عارضم خدمت‌تون که اگر با فید ناقصی در گودر برخورد کردید و روی آن کلیک کردید و مطلب را خواندید و به نظرتان ارزش به اشتراک گذاری را داشت قبل از بستن صفحه و کلیک روی share دست نگهدارید. در همان صفحه بمانید و کل آن مطلب را با استفاده از بوکمارکلت به صورت یک نوت در گودر به اشتراک بگذارید.

۵- آخرین توصیه‌ی گودرانه‌ی من این است که رویای آریایی را با فید اصلی‌اش دنبال کنید تا از شر فیلتر و فیلترباف در امان بمانید (;

پی‌نوشت: اگر شما هم توصیه‌ی گودرانه‌ای دارید در کامنت‌ها بگذارید تا به ادامه‌‌ی مطلب اضافه‌اش کنم

یعنی آیکونی که در شکل زیر می‌بینید:

دکتر مزیدی امروز این امکان جدید در وردپرس را برای استفاده در وبلاگ‌های رایگان وردپرس معرفی کرده است اگر از وبلاگ‌های رایگان وردپرس استفاده می‌کنید این مطلب را بخوانید. اما اگر مثل من وردپرس را بر روی هاست شخصی دارید قدم به قدم با من جلو بیایید، خودم هم تازه این روش را یاد گرفته ام:

ابتدا وارد سایت http://www.favicon.co.uk بشوید و یک ایکون با اندازه‌ی ۱۶×۱۶ درست کنید. خروجی شما فایل favicon.ico خواهد بود. حالا مراحل زیر را طی کنید:

قدم اول

اگر فایل favicon.ico از قبل در قالب شما وجود دارد آن را از فولدر اصلی قالب پاک بکنید.

قدم دوم

فایل favicon.ico جدید را در شاخه‌ی اصلی قالب‌تان بریزید.

قدم سوم

یک نسخه از فایل favicon.ico را در فولدر اصلی وبسایتتان هم بریزید (مثلا http://example.com/favicon.ico) این کار باعث می‌شود تا آیکون مورد نظرتان برای کسانی که وبلاگ شما را از خوراکش دنبال می‌کنند هم نمایش داده شود.

قدم چهارم

اگر از WP-CACH استفاده می‌کنید آن را پاک کنید و مرورگرتان را (که انشالله فایرفاکس است :دی) ببندید و دوباره باز کنید. البته ممکن است مرورگرتان سماجت بکند و مجبور بشوید اینکار را دوبار انجام بدهید تا بتوانید بلاواتار را ببینید.

قدم پنجم

صفحه وبلاگ‌تان را باز کنید، بلاواتار شما باید به نمایش در بیاید.

منبع:http://codex.wordpress.org

رویای آریایی را از خوراکش دنبال کنید.

بچه های مشارکت امروز، رویداد تازه ای رقم زده اند و نوروز را بنا کرده اند، امیدوارم که با تولد نوروز، آستانه تحمل شنیدن صدای مخالف در وجود برخی بالاتر برود. اگر نوروز بتواند همین یک کار را هم انجام دهد بدون شک موفقیت بسیار بزرگی خواهد بود.

نمی خوام غر غر کنم، چون به هر حال این اولین دوره برگزاری نمایشگاه است و طبیعتا ایراد های فراوانی داره، ولی بزرگترین ایرادی که به شدت هم به چشم می آمد فضای یکدست نمایشگاه بود. به قول یکی از دوستان، حرکت در راهرو های نمایشگاه باعث میشه که به راه راست هدایت بشی چون فقط به وبلاگ ها و وبسایت های مذهبی غرفه دادن.

مجمع وبلاگ نویسان مسلمان، هیئت بلاگ، شیعه نیوز، مجمع وبلاگ نویسان مبارز، انجمن نمی دونم چی چی از صهیونیسم و هزار تای دیگه! کاش مسئولین نمایشگاه که به خودشون اجازه می دن وبلاگ ها و وبسایت ها رو تایید صلاحیت بکنند یک مقدار مهربان تر برخورد می کردن تا اینقدر فضا خشک و یکدست نباشه و طراوت و جذابیت نمایشگاه حفظ می شد.

اینترنت سالن هم در دو روز اول قطع بود و این خیلی تو ذوق می زد. نا سلامتی نمایشگاه رسانه های دیجیتاله، رسانه های دیجیتال اگر خط اینترنت در غرفه نداشته باشند چطور رسانه خودشون رو در غرفه ها معرفی بکنند؟

جلسه ای هم با عنوان "چگونه وبلاگ را هلو بکنیم!" برگزار شد که قسمت برجسته اش سخنرانی علیرضا شیرازی بود که با مطرح کردن انتقاد های بی پرده، از برخورد ناعادلانه مسئولین نمایشگاه گله کرد و رسما اعلام کرد که غرفه اش رو خالی می گذاره (میهن بلاگ هم اقدام مشابهی کرد)

آقایی به نام طالبی که خودش رو دبیر بخش وبلاگ های نمایشگاه معرفی کرد، بعد از صحبت های مدیر بلاگفا میکروفون رو بدست گرفت و با ادبیاتی بسیار پر بار، به طور مستقیم بلاگفا را در مقابل سرویس های دیگر مثل یک بچه شیرخوار در مقابل قهرمان بدنسازی معرفی کرد و به طور غیر مستقیم، علیرضا شیرازی را فاشیست و ضد انقلاب خطاب کرد! وقتی هم که با اعتراض آقای شیرازی روبرو شد از او خواست حرف هایش را قطع نکند و گفت در پایان وقت برای صحبت کردن خواهد داد ولی خیلی زود حرفش را فراموش کرد و اجازه حرف زدن به شیرازی نداد.

با تمام این اوصاف، همین که وزارت ارشاد چنین نمایشگاهی را دایر کرده است جای تقدیر دارد. حتی اگر رسانه های آن به شدت گزینش شده باشند و حتی اگر برخورد های سلیقه ای حرف اول را بزند. امید به سال های آینده این رفتار ها را قابل هضم می کند.

پی نوشت: نمایشگاه بین المللی تهران-سالن ۱۴-غرفه ۴۰-پارس فوتبال دات کام…منتظر شما هستیم.

پی نوشت۲: امروز تولد متین بود. تولدت مبارک…

مرتبط:
اخبار لحظه به لحظه از غرفه پارس فوتبال را از طریق این لینک دنبال کنید.

مدت هاست که دانشمندان در مورد عوارض استفاده بیش از حد از اینترنت هشدار می دهند ولی بیشتر این هشدار ها تا کنون کلی بوده است. اما به تازگی هفته نامه نیو ساینتیست نتیجه یک تحقیق جامع در مورد عوارض استفاده از اینترنت را با عنوان "هشت بیماری اینترنتی" منتشر کرده که در نوع خود جالب و تکان دهنده است.

جستجوی خود عنوان نخستین بیماری در این تحقیق است.مبتلایان به این بیماری که اکثرا جماعت روشنفکر و روزنامه نگاران را شامل می شود مدام مشغول جستجوی نام و یا وبلاگ خود در اینترنت هستند.

خود افشاگری وبلاگی نام بیماری دیگری است که مبتلایان به ان به طرز دیوانه واری اطلاعاتی که شخصی و محرمانه محسوب می شوند را در وبلاگشان قرار می دهند.این اطلاعات از عکس های شخصی تا روابط خصوصی را شامل می شود.

اینترنت گردی از همه جا، گوگل بازی مفرط، اعتیاد به ویکی پدیا، آشغال جمع کنی اینترنتی، دلبستگی به آلبوم عکس افراد ناشناس و خود بیمار پنداری اینترنتی، نام بقیه بیماری های اینترنتی است که ممکن است نصیب وبگردهای حرفه ای شود.

من کم و بیش به اکثر این بیماری ها مبتلا بوده و یا هستم.به خصوص به خود افشاگری وبلاگی که خوشبختانه ترکش کرده ام.خاطرم هست که چند وقت پیش در پاسخ به دوستی که از خود افشاگری من انتقاد می کرد گفتم:"وبلاگ حریم خصوصی من است!!"

در حال حاضر هم به اینترنت گردی و اعتیاد به ویکی پدیا دچار هستم.شما چطور؟! به کدام یک از این هشت بیماری مبتلا هستید و یا مبتلا بوده اید و اکنون ترکش کردید؟! چه راه حل و یا تجربه ای برای ترک بیماری های اینترنتی دارید؟!

پی نوشت: من هم مثل امید حبیبی نیا به یک روانشناس بالینی خوب نیاز دارم.آشنا سراغ ندارید؟!