منبع: Foreign Policy؛ نوشتهی: استیفن والت
برندگان
۴- نظامیان مصر
شاید متناقض به نظر برسد اما نیروهای مسلح مصر به عنوان یک قدرت سیاسی در قلب این بحران ظهور کردند و نفوذ خود را بیش از پیش افزایش دادند. آمریکا این قمار را کرده است که ارتش در گذار مسالمت آمیز به دموکراسی نقش اساسی ایفا کند، اظهارات اولیهی مقامات ارتش اطمینان بخش به نظر میرسد، اما سوال اصلی اینجاست که آیا ارتش خود را مقید به اصلاحات واقعی میداند یا به دنبال امتیاز گرفتن در دوران پس از مبارک خواهد بود؟
مرتبط:
انقلاب مصر: برندگان و بازندگان قسمت اول ، قسمت دوم ، قسمت سوم
(در پستهای بعدی ترجمهی این مقاله را ادامه خواهم داد. اگر مایلید تا ادامهی مطلب را از دست ندهید مشترک فید رویای آریایی شوید)
منبع: Foreign Policy؛ نوشتهی: استیفن والت
برندگان
۳- جنبشهای دموکراسیخواهی در خاورمیانه
در طول دو هفتهی اخیر شاهد این بودهایم که دولتهای استبدادی در کشورهای مختلف گامهای مشخصی را برای خنثی کردن تحولات بالقوه انجام دادهاند و سعی کردند خود را با برخی از خواستهای اصلاحطلبان وفق دهند. هنوز در ابتدای این موج قرار داریم ولی واضح است که موج اصلاحطلبی و دموکراسیخواهی در منطقه رو به افزایش است. این نشان میدهد حق به جانب کسانی بود که از اقدام غیر نظامی دفاع میکردند و خواستار تلاش برای تشویق دولتها به مشارکت دادن مردم در حکومت بودند و کسانی که راه گسترش دموکراسی را در حملهی نظامی میدانستند اشتباه میکردند.
مرتبط:
انقلاب مصر: برندگان و بازندگان: قسمت اول ، قسمت دوم
(در پستهای بعدی ترجمهی این مقاله را ادامه خواهم داد. اگر مایلید تا ادامهی مطلب را از دست ندهید مشترک فید رویای آریایی شوید)
منبع: Foreign Policy؛ نوشتهی: استیفن والت
برندگان
۲- الجزیره
شبکهی تلویزیونی الجزیره با پوششی ۲۴ ساعته از تحولات مصر رسانههای غربی را شرمنده کرد و شهرت خود را افزایش داد. توانایی الجزیره در انتقال اخبار مردم مصر و تونس به سراسر جهان عرب نقش بسیاری در طنین انداز شدن آوای دموکراسیخواهی در کل منطقه داشته است. اگر «رادیو قاهره» را نیروی محرک انقلاب در دوران جمال عبدالناصر بدانیم، الجزیره فراتر از یک نیروی قدرتمند انقلابی نه تنها ارتباط بین اعراب را شکل داد بلکه خارجیها را نیز در جریان آنچه که در داخل جوامع عرب میگذرد قرار داد. شرط میبندم این همان چیزی است که حسنی مبارک هماکنون دارد به آن فکر میکند.
مرتبط:
انقلاب مصر: برندگان و بازندگان – قسمت اول
(در پستهای بعدی ترجمهی این مقاله را ادامه خواهم داد. اگر مایلید تا ادامهی مطلب را از دست ندهید مشترک فید رویای آریایی شوید)
منبع: Foreign Policy؛ نوشتهی: استیفن والت
هنگامی که در دههی ۷۰ میلادی از چو انلای (اولین نخست وزیر چین) دربارهی اهمیت تاریخی انقلاب فرانسه پرسیدند او پاسخ داد:«هنوز برای پاسخ به این سوال زود است». احتیاط شرط عقل است و بدون شک تلاش برای انتخاب برندگان و بازندگان تحولاتی که پیامدهای آن هنوز نامشخص است تهوری بیمورد مینماید. اما با پذیرش این ریسک که ممکن است طی چند روز (یا هفته، یا ماه یا سال) آینده نظراتم احمقانه به نظر برسد، قصد دارم، صرفنظر از احتمال بروز اشتباهات آشکار، فهرستی از برندگان و بازندگان انقلاب مصر تهیه کنم. البته فراموش نکنید که گروه سومی هم هستند: آنهایی که هیچ نظری در موردشان ندارم.
برندگان
۱- تظاهرکنندگان:
بدیهیترین برندگان این انقلاب، هزاران نفر از مردم عادی مصر هستند که به خیابانها ریختند و خواستار خروج حسنی مبارک از قدرت شدند و بر اصلاحات واقعی پا فشاری کردند. تعیین عمر سلیمان به عنوان معاون اول از سوی حسنی مبارک، نخستین دستاورد مردم بود. هرچند بسیاری از فعالیتهای تظاهرکنندگان هماهنگ و برنامه ریزی شده بود (احتمالا در آینده اطلاعات بیشتری در این زمینه درز خواهد کرد) اما بیشتر واکنشها از سرخوردگی طولانی مدت آنان نشات میگرفت. این قیام ضد دولتی در حالی با تکیه بر روشهای بدون خشونت، حفظ روحیه و نظم و انضباط و اصرار بر اینکه «مبارک باید برود» پیروز شد، که همهی مبارزات پیش از آن به شکست منتهی شده بود. «قدرت مردم» این بار در قامت اعراب خودش را نشان داد و صد البته اینکه گوگل هم این وسط با تبلیغاتی غیر مستقیم، حسابی سود کرد.
(در پستهای بعدی ترجمهی این مقاله را ادامه خواهم داد. اگر مایلید تا ادامهی مطلب را از دست ندهید مشترک فید رویای آریایی شوید)
