رویای آریایی

سال هشتاد و شش از همه نظر سال خوبی برام بود. با اطمینان می تونم بگم که این سال بهترین سال همه دوران زندگی من بود و پر از عشق بود برام. اوایل سال موفق شدم کاری رو برای خودم جور کنم که واقعا عاشقشم و یک عمر آرزوش رو داشتم، آخرای سال هم تونستم با کسی آشنا بشم که واقعا عاشقشم و یک عمر آرزوش رو داشتم! (تکراری شد که!!)

 

راستی زمستون امسال هم سردترین زمستون سی و پنج سال اخیر بود، همین باعث شد دانشگاه تعطیل بشه و تعطیلی دانشگاه هم باعث شد که…ای بابا، می بینی نازگل؟ اینجا هم دوباره این داستان رو داریم مرور می کنیم، چه باحال!

 

این اولین باری که با این "خمار مستی" می خوام سال رو تحویل کنم. امیدوارم سال بعد از امسال هم بهتر باشه. برای همتون آرزوی سال بی نظیری رو می کنم. کاش هممون آخر سال بعد عاشق باشیم و سرزنده. کاش هیچ دلی نشکنه و هیچ غباری روی قلبا رو نگیره، کاش خون تازه ای تو این رگ های خشک شده و بی احساس مردممون ریخته بشه. کاش همدیگه رو بیشتر دوست داشته باشیم. کاش بیشتر لبخند بزنیم و کاش قدر دلهامون رو بدونیم.

 

پی نوشت: آرتور سی کلارک، نویسنده بیش از صد کتاب درباره فضا، علم و آینده، دیروز و در سن نود سالگی در گذشت. به قول خودش، نود بار چرخیدن به دور خورشید خسته اش کرده بود. او از آن دست نویسنده هایی بود که خیلی دوستش داشتم و علاوه بر قلمش، عقایدش را نیز می پسندیدم. دنیا بدون آرتور سی کلارک چیزی کم دارد. جای او و همه کسانی که نوروز های گذشته دستشان در دستمان بود خالی و یادشان تا ابد جاودان.

 

نوروزتان شاد باد