رویای آریایی

دیروز غزلیاتم سعدی ام را به دوستی هدیه دادم. آدمی که به قول خودش با شعر و شاعری ارتباط بر قرار نمی کرد یک بیت از سعدی را خواند و شیفته شد و حس کردم اگر همان موقع سعدی را به او ندهم شاید این فرصت از دست برود و باز هم تبدیل به همان آدم بی ذوق قدیم بشود، پس درنگ نکردم و کتابی که دوستش داشتم را به او دادم.

خلاء غزلیات سعدی برایم غیر قابل تحمل بود و زیاد نتوانستم بدون سعدی دوام بیاورم، رفتم و یک کلیات سعدی به تصحیح محمد علی فروغی خریدم. دوری چند ساعته ام از سعدی انگار اشتیاقم را بیشتر کرده بود و دیوانه وار تشنه غزل هایش بودم، همین شد که دیشب را با سعدی به صبح رساندم و او مسیح وار با انرژی اشعارش بدن بی جانم را نهیب می زد و زنده می کرد.

شب نشینی و هم آغوشی با این شاعر دیوانه و عاشق آنقدر لذت بخش بود که وصف نمی آید. از آن دسته احساسات است که فقط باید تجربه کرد. از بین آن همه غزل زیبا که هرکدام برای خود دنیایی داشتند و سخن های فراوان می گفتند، این غزل من را به اوج رساند، گفتم با شما در آن شریک شوم:

ماه رویا روی خوب از من متاب

بی خطا کشتن چه می​بینی صواب

دوش در خوابم در آغوش آمدی

وین نپندارم که بینم جز به خواب

از درون سوزناک و چشم تر

نیمه​ای در آتشم نیمی در آب

هر که بازآید ز در پندارم اوست

تشنه مسکین آب پندارد سراب

ناوکش را جان درویشان هدف

ناخنش را خون مسکینان خضاب

او سخن می​گوید و دل می​برد

و او نمک می​ریزد و مردم کباب

حیف باشد بر چنان تن پیرهن

ظلم باشد بر چنان صورت نقاب

خوی به دامان از بناگوشش بگیر

تا بگیرد جامه​ات بوی گلاب

فتنه باشد شاهدی شمعی به دست

سرگران از خواب و سرمست از شراب

بامدادی تا به شب رویت مپوش

تا بپوشانی جمال آفتاب

سعدیا گر در برش خواهی چو چنگ

گوشمالت خورد باید چون رباب

شب ها می آیند و می روند. هر شب گمان می کنم که دیگر دوام نخواهم آورد و صبح را نخواهم دید. امشب هم چنین حسی دارم، دنیا خیلی وقت است که سر جنگ با من گذاشته است، اول به روی خودم نمی آوردم و سعی می کردم خودم را بزنم به نفهمی و وانمود کنم که این صدای اعلان جنگ را نشنیده ام. انگار که جری تر شد و خشونتش را بیشتر کرد، برای همین دست از بی توجهی برداشتم و به جنگش رفتم. نبرد نابرابری است و دنیا، به خصوص در این روزها، زخم های بسیاری بر پیکر من وارد کرده است. ولی هنوز سرپا هستم و زنده ام. 

آهای دنیا، 

شاید در پایان این نبرد نابرابر من جانم را از دست بدهم ولی مطمئن باش هیچ وقت اینقدر خار نمی شوم که بگذارم تو جانم را بگیری و اگر کار به انجا بکشد بی شک ترجیح می دهم خودم با دستان خودم نابود شوم. من می میرم و تو بمان با این مردمان محبوبت که همگی مثل خودت هیچ بویی از مهربانی و انسانیت و عشق نبرده اند. تو بمان و سر مردم را با قصه فرهاد و مجنون و رومئو و… گرم کن و چشمانشان را بر ظاهر داستان باز کن و نگذار که باطن عشق را بفهمند و انها که از چنگت گریختند و عاشق شدند را مثل عاشقان پیش از این و بعد از این، به تیع نابودی بکش.

خیلی دلم می خواهد بدانم وقتی که به خلوت می روی و در یک گوشه می نشینی، به این پیروزی ظاهری ات افتخار می کنی یا شرمسار از عاشق کشی ناجوانمردانه ات می شوی؟ اصلا دنیا، هیچ شده که دلت بخواهد عاشق بشوی؟ نه تو بی ارزش تر از اینی که بتوانی حتی آرزوی عاشق شدن بکنیف تو اصلا نمی فهمی عشق یعنی چه، شهادت چیست و عاشق در هنگام مرگ چه حالی دارد. از همین بی شعوری و نفهمی ات است که افتاده ای به جان عشاق این دنیا…

حسودیت می شود؟ بمیر از حسودی، حرصت می گیرد؟ از عصبانیت خود بمیر، خودت خوب می دانی که عشق چه گوهری است. هزاران عاشق در طول تاریخ به ضرب شمشیر تو زمین خورده اند و تو قطعا در آن لحظات اخر به چشمانشان خیره شده بودی و حرصت می گرفت که این انسان ها حتی موقع مرگ هم چشمشان از عشق برق می زند و گلویشان اسم معشوق را فریاد می زند و تو چون نمی توانی عاشق باشی سر ناسازگاری با عشاق گذاشته ای و از حسودی به قتل و خون ریزی روی آورده ای. ولی من به این مردن افتخار می کنم، می دانم تو لذت می بری که مرگ ذلیلانه و همراه با التماس من را ببینی، هرگز به تو التماس نمی کنم و می میرم و در چشمان تو نگاه می کنم و به قلب سنگی ات پوزخند می زنم و می دانم که این بدترین عذاب برای تو است و از هزار بار مرگ بدتر است. پس منتظر باش، من یک عاشق دیگر از تبار فرهاد هستم، ولی موقع مرگ جوری عذابت می دهم که تا کنون از هیچ عاشقی اینچنین ضربه نخورده باشی. 

ای دنیا،

کوچک تر از آنی که بتوانی با عاشق مقابله کنی

جای آن است که خون موج زند در دل لعل / زین تغابن که خزف می شکند بازارش