در خبرهااز قول سازمان زمین شناسی ایران خواندم که نشانه هایی مبنی بر امکان فعالیت آتشفشانی کوه دماوند بدست آمده (صفحه خبر در ایسنا)، به یاد شعر زیبای ملک الشعرای بهار افتادم که در آن بهار از کوه دماوند تقاضای جوشش کرده بود تا «داد مردم خردمند» را از «بی خردان سفله» بستاند. سال ها بود که این شعر را نخوانده بودم، خواندن مجددش برای من بسیار لذت بخش بود، گفتم شما را هم در این لذت شریک کنم:

 

ای دیو سپید پای در بند
ای گنبد گیتی ای دماوند
از سیم به سر یکی کله خود
ز آهن به میان یکی کمر بند
تا چشم بشر نبیند ت  روی
بنهفته به   ابر چهره  دلبند
تا وارهی  از دَم   ستوران
وین مردم  نحس  دیو مانند
با  شیر سپهر  بسته  پیمان
با  اختر سعد  کرده   پیوند
چون گشت زمین زجورگردون
سرد و سیه و خموش و آوند
بنواخت  ز خشم بر فلک  مشت
آن مشت توئی، تو ای دماوند
تو مشت درشت روزگاری
از گردش قرن ها پس افکند
ای مشت زمین بر آسمان شو
بر ری، بنواز ضربتی چند
نی نی تو نه مشت روزگاری
ای کوه نی ام ز گفته خرسند
تو  قلب  فسرده   زمینی
از درد ورم نموده یک چند
تا  درد   و ورم  فرو نشیند
کافور  بر  آن  ضماد  کردند
شو  منفجر  ای  دل  زمانه
و آن آتش خود نهفته مپسند
خاموش منشین سخن همی گوی
افسرده مباش خوش همی خند
پنهان  مکن  آتش  درون  را
زین سوخته جان شنو یکی پند
گر  آتش  دل  نهفته  داری
سوزد جانت به جانت سوگند
بر ژرف دهان  سخت بندی
بر  بسته  سپهر  نیل پرفند
من  بند دهانت بر گشایم
گر  بگشایند  بندم  از  بند
از  آتش  دل  برون فرستم
برقی  که بسوزد آن دهان بند
من این کنم و بود که آید
نزدیک  تواین عمل خوشایند
آزاد شوی و بر خروشی
ماننده ی دیو جسته از بند
هر رای تو افکند زلازل
از  نیشابور  تا  نهاوند
از  برقه  تنوره ات بتابد
زالبرز  اشعه تا به الوند
ای  مادر سر  سپید بشنو
این  پند سیاه  بخت  فرزند
از  آتش  آه خلق  مظلوم
وز  شعله ی کیفر خداوند
ابری  بفرست بر سر ری
بارانش ز هول و بیم  و ترفند
بشکن در دوزخ  و  برون ریز
تا دفره  کفر کافری  چند
زان گونه که بر مدینه عاد
بر  سر شرر عدم  پراکند
چونان  که به شارسار پمپی
ولکان  اجل معلق افکند
بفکن ز پی این اساس تزویر
بگسل زهم این نژاد و پیوند
بر کن زبن این بنا که باید
از ریشه  بنای ظلم بر کند
زین بی خردان سفله بستان
داد  دل  مردم  خرمند