رویای آریایی

آنهایی که امروز برای پیش خرید بلیط بازی پرسپولیس و استقلال به مکان های از پیش معرفی شده رفتند، بعد از گذشت ۱۰ دقیقه از آغاز بلیط فروشی با این جمله مواجه شدند:«بلیط تمام شد!»

 

به عبارت ساده تر یعنی هفتاد و پنج هزار قطعه بلیط بازی روز یکشنبه، تنها بعد از گذشت ده دقیقه تمام شد و کشور ما با فروختن ۱۲۵۰ قطعه بلیط در هر ثانیه موفق شد رکورد جدید دیگری را به پرونده رکورد های بی شمارش اضافه کند! مردمی هم که شهر های دور و نزدیک خودشان را به محل فروش بلیط ها رسانده بودند یا دست از پا دراز تر به خانه و ولایت خودشان برگشتند یا مجبور به خریدن بلیط از بازار های سیاهی شدند که درست بعد از اعلام تمام شدن بلیط ها آغاز شده بود.

 

نرخ بلیط در بازار سیاه، امروز ۶ تا ده هزار تومان بود و بر اساس تجربه سال های گذشته هرچه به بازی نزدیک می شویم قیمت بلیط نیز بالاتر می رود و حتی تا ۵۰ هزار تومان هم می رسد.

 

اما امشب، در اخبار ورزشی ساعت ۲۱:۳۰ دقیقه از شبکه خبر، رئیس سازمان لیگ وقتی با این پرسش مواجه شد که:«برای مقابله با ایجاد بازار سیاه چه تدبیری دارید؟!» با اعتماد به نفسی که تنها از مدیران ایرانی سراغ داریم پاسخ داد:«از مردم خواهش می کنیم برای یکبار هم که شده با هم متحد بشوند و از بازار سیاه بلیط تهیه نکنند و فوتبال را از تلویزیون تماشا کنند، تا سودجویان به هدف خودشان نرسند!»

 

توجه کردید؟! به همین راحتی توپ را به زمین تماشاگرانی انداختند که به قول خودشان اصلی ترین سرمایه های فوتبال هستند. یعنی دستگاه عریض و طویل انتظامی مملکت توان مقابله با عده ای سودجو را ندارد؟! یعنی باور کنیم که واقعا نزدیک به هفتاد هزار قطعه بلیط ظرف مدت ده دقیقه به فروش رفت و مسئولین بلیط فروشی در این میان هیچ سوء استفاده ای نمی کنند؟!

 

امسال هم مثل سالهای قبل ورزشگاه پر از جمعیت خواهد شد و یکبار دیگر این نکته به اثبات می رسد که بلیط داربی تهران پتانسیل فروش رفتن به قیمت ۱۰ هزار تومان (و حتی بیشتر) را دارد. در این میان سوال اصلی این است؛ چرا سازمان لیگ به عنوان متولی فروش بلیط راسا و رسما اقدام به فروش بلیط با قیمت های بالا نمی کند؟! از فروش بلیط های داربی با قیمت پایین و سپس فروش آنها با قیمت های بالا در بازار سیاه چه سازمان و اشخاصی سود می برند؟! بهتر است آقای افتخاری به جای انداختن توپ در زمین تماشاگران و پاک کردن صورت مساله، به این چند سوال پاسخ شفاف بدهند.

 

به قول رند شیراز:

حالی درون پرده بسی فتنه می رود

تا آن زمان که پرده برافتد چه ها کنند 

 

 

مهرگان یادآور مبارزه با ستم و دادخواهی مظلومان است. مهرگان یادآور فریاد دادخواهی کاوه آهنگر و برافراشتن درفش کاویانی و فروپاشی حکومت ضحاک ماردوش و خیزش ایرانیان به رهبری فریدون است و در چنین روز هایی بود که کاوه و فریدون بر هزار سال ظلم و بیداد ضحاک پایان دادند. اسدی توسی در گرشاسب نامه اش تاریخچه مهرگان را بدینگونه ثبت کرده است:

 

فریدون فرخ به گرز نبرد / ز ضحاک تازی برآورد گرد

چو در برج شاهین شد از خوشه مهر / نشست او به شاهی سر ماه مهر 

 

و فردوسی پاکزاد نیز اینگونه روایت می کند:

 

فریدون چو شد بر جهان کامگار / ندانست جز خویشتن شهریار

به روز خجسته سر مهر ماه / به سر بر نهاد آن کیانی کلاه

کنون یادگارست از او ماه مهر / به کوش و به رنج ایچ منمای چهر

پرستیدن مهرگان دین اوست / تن آسایی و خوردن آیین اوست

 

روزگاری مهرگان همپای نوروز و حتی بسیار مهم تر از نوروز شمرده می شد و همزمانی این جشن با فصل برداشت کشاورزان گواهی بر مردمی بودن این جشن کهن است. مهرگان آغاز اعتدال پاییزی است و نوروز آغاز اعتدال بهاری و این مساله هر دو جشن را به مانند دو روی سکه فرهنگ ایران زمین، نمایان کرده است. 

 

افسوس که مهرگان و نوروز و تیرگان و… که با گذر از هزار تو های این تاریخ پر فراز و نشیب به دست ما رسیده به آسانی به فراموشی سپرده می شود و امروز تنها اقلیتی دینی در داخل کشور و اقلیتی قومی در خارج از کشور نگهبان این میراث کهن هستند. هرچند در سال های اخیر تحرکاتی مردمی برای نکوداشت آیین های هزار ساله ایرانیان رخ داده است اما هنوز بسیاری از ایرانیان حتی اسم مهرگان را هم از یاد برده اند. به گمان من سال های آینده آبستن تحولاتی مثبت در نکوداشت مهرگان (و سایر آیین های ملی) خواهد بود. آیا این «رویای آریایی» به حقیقت می پیوندد؟!   

همه خستگی یک هفته کسالت آور با شنیدن یک "سلام" از دوستی که فرسنگ ها آنسو تر زندگی می کند، از جان بیرون می آید و جایش را شادابی و نشاط می گیرد. درک اینکه یک عزیز نادیده در آنسوی اقیانوس آرام لحظه ای به من فکر می کرده و سلام پر مهرش را برایم فرستاده، من را سرشار از غرور و محبت و عشق می کند.

البته سوای همه این حس های خوب، کمی هم احساس شرم می کنم که چرا امسال یادم رفت جشن «روش هشانا» را به او تبریک بگویم. هرچند این اندکی از پیوند پر محبت دوستی او کم نکرده است.

پس،

سلام بر تو آهوی عزیز، ای دوست نازنین من. با حدود سه هفته تاخیر، سال ۵۷۶۸ عبری بر تو مبارک باشد. یک دنیا مهر و عاشقی برایت در سال جدید آرزو می کنم و به امید روزی که در خاک ایران عزیز دست یکدیگر را بفشاریم به تو درود می فرستم.