رویای آریایی

امروز به همراه فرناز در هتل المپیک، با شیث رضایی قرار داشتیم. به این نتیجه رسیدم که همیشه چهره آدم ها معرف خوبی برای قلبشان نیست. قبلا وقتی از دریچه تلویزیون  نحوه بازی کردن شیث و مصاحبه هایش را می دیدم، فکر می کردم که با یک پسر مغرور که خدا را هم بنده نیست طرف هستیم. اما واقعا او با تصورات قبلی ام فرق داشت.

آنچنان که خود شیث می گفت شمالی ها و به خصوص مردم ساری به غرورشان معروف هستند و این دقیقا چیزی بود که او از همشهری هایش به ارث نبرده است. حتی وقتی که از BMW زیبایش حرف می زد هم نمی شد رگه ای از فخر فروشی در صحبت هایش پیدا کرد و وقتی راجع به خانواده اش حرف می زد صدایش می لرزید و هیچ تلاشی برای پنهان کردن عشقی که به مادرش دارد نمی کرد.

حاصل این گفت و گو را، که بیشتر به حواشی بازی پرسپولیس و سپاهان (البته از دریچه دید فرنازاگ!) مربوط بود، می توانید این هفته در برنامه رادیویی زیگ زاگ بشنوید و البته منتظر گفت و گوی نسبتا مفصلم با شیث رضایی که در ×××××× منتشر خواهد شد، باشید! (جهت رفاه حال آن دسته از عزیزانی که قصد بد نام کردن و تخریب من را دارند نگفتم مصاحبه را کجا می خواهم منتشر کنم! حالش رو ببرید…)

پی نوشت: عجب تیتر علی واری زدم! (اون علی نه ها، این علی!)

مرتبط:
به مصاحبه گوش دهید

یادداشت فرناز در زیگ زاگ را بخوانید

یادداشت فرناز در وبلاگش را بخوانید