رویای آریایی

دوستی می گفت که هر روز که از خواب بیدار می شود از پنجره نگاهی به بیرون می اندازد و به خود می گوید:«امروز روز دیگری است!» و از تاثیر بسیار این جمله بر زندگی اش برایم حرف ها زد.

من دو جمله دیگر هم به اول و آخر این پند با ارزش اضافه کردم و از آن روز به بعد هر صبح این جمله را تکرار کردم:«امروز روز دیگری است.خیلی بهتر از دیروز و نه به خوبی فردا!» تاثیری که بر زندگی ام گذاشته غیر قابل وصف است و کلمات در بیان آن ناتوانند.ولی اگر واقعا می خواهید تاثیرش را درک کنید، توصیه می کنم همین فردا صبح قبل از هر کاری (حتی قبل از آنکه قورباغه را قورت بدهید!) جلوی پنجره بروید و این جمله را زمزمه کنید تا معجزه کلمات را حس کنید.

روی شامپو های Head & Shoulders این جمله نوشته شده:
start working from the first wash

شاید بتوان در وصف این پند نیز این جمله را به کار برد:
start working from the first time

امتحان کنید!

تا به حال اسم ارزش کلکسیونی به گوشتان خورده است؟! یک چیز وقتی ارزش کلکسیونی پیدا می کند که تنها یکی باشد! اگر دو تا شد ارزشش نصف می شود و اگر سه تا شد ثلث و الی آخر…

مثلا اگر ۵۰ تا الماس مثل جواهر کوه نور در دنیا بود، هیچ وقت دیگر این جواهر ارزش امروزیش را نداشت! یا مثلا اگر ۵ نفر بودند که به قدرت فردوسی شعر می گفتند دیگر هیچ کس از این سبک شعر خوشش نمی آمد!

کلمات هم به همین صورت هستند، در خرج کردن بعضی کلمات باید خیلی دقت کرد چون گاهی اوقات ممکن است که ارزش کلکسیونی داشته باشند و تکرار بی رویه اش حال مخاطب را بهم بزند!

از طرف دیگر یک سری کار هایی هم هستند که ارزش کلکسیونی دارند، به این معنی که اگر یک لطف را دو بار (یا بیشتر) در حق کسی بکنید، خدمت شما ارزش خود را از دست می دهد و ممکن است او دريافت فلان سرويس و خدمت را حق مسلمش بداند و حتي شما را دقيقا به خاطر همان خدمت بخواهد!

پی نوشت:راستش جرقه نوشتن این یادداشت از لینک وبلاگی بود که یکی از دوستان به من داد، بنابه دلایلی معلوم و نامعلوم اصلا علاقه ای ندارم که لینک اون وبلاگ رو اینجا بگذارم!

بیایید با آنها سخن نگوییم، تنها به آنان بنگریم و بگذریم…

دانته

مواد لازم:

یک عدد عاشق (هرچه دیوانه تر بهتر)، یک جلد رباعیات خیام (نسخه الکترونیکی هم قبول است)، داشتن امتحان متالورژی و روشهای تولید به صورت توامان، پیژامه گل باقالی یک عدد، رادیوی موج کوتاه یک فروند.

ابتدا رادیو را روشن کرده و روی فرکانس ۴۹ متر برابر با ۶۰۹۰ کیلوهرتز تنظیم کنید.جزوه کپی شده متالورژی را کنار دستتان بگذارید و هر از گاهی به صفحه اول آن نگاه کرده و به میزان دلخواه حرص بخورید.سپس پیژامه گل باقالی را از پای در آورده و به روی جزوه کپی شده متالورژی بیاندازید که دیگر نگاهتان و به آن نیفتد و حرص نخورید.

رباعیات خیام نیشابوری را باز کرده و شروع به خواندن کنید و هر از چند گاهی از حکیم نیشابور تعریف و تمجید کنید و با برخی اشعار احساس هم ذات پنداری کنید و در اندیشه های خود غوطه ور شوید.ناگهان دستی بر شانه خود احساس می کنید، نترسید!مادرتان است که می خواهد به شما بگوید:«بچه چرا با شورت نشستی؟!»

شعر خواندن را ادامه بدهید تا آنجا که مست و نعشه شوید.سپس به اینترنت متصل بشوید و در وبلاگ خود چند شعر که به نظرتان زیبا تر بوده را بنویسید تا دیگران هم حالش را ببرند.سپس بروید کپه مرگتان را بگذارید که فردا باید بروید دانشگاه و وسط امتحانات اساس کشی کنید و به خانه جدید بروید!

گر می نخوری طعنه مزن مستان را/بنیاد مکن تو حیله و دستان را
تو غره به آن مشو که می می نخوری/صد لقمه خوری که می غلام است آن را
×××
گویند کسان بهشت با حور خوش است/من می گویم که آب انگور خوش است
این نقد بگیر و دست از آن نسیه بدار/ کاواز دهل شنیدن از دور خوش است
×××
می خوردن و شاد بودن آیین من است/فارغ بودن ز کفر و دین، دین من است
گفتم به عروس دهر کابین تو چیست/گفتا دل خرم تو کابین من است
×××
یک جرعه می ز ملک کاووس به است/از تخت قباد و ملکت توس به است
هر ناله که رندی به سحرگاه زند/از طاعت زاهدان سالوس به است

یکی از اشکال های بزرگی که نظام آموزشی دانشگاه های ما دارد محتوای کتاب های عمومی آن است.اینگونه درس ها در همه جای دنیا جزئی از مهمترین دروسی است که در دانشگاه ها ارائه می شوند اما متاسفانه در دانشگاه های ما، محتوای این کتاب ها باعث شده که دانشجو ها فقط به نگاهی گذرا و گرفتن نمره بالا در این دروس فکر کنند.

معارف اسلامی ۱ و۲، انقلاب اسلامی و ریشه های آن، اخلاق اسلامی، متون اسلامی، قرآن کریم، وصایای امام خمینی و… همگی جهت دار هستند و سعی دارند به زور عقیده یک و یا دو نویسنده کتاب هایشان را در ذهن دیگران جا کنند.

من به عناوین این واحد ها اعتراضی ندارم اما معتقدم اگر محتوایش بدون جهت گیری مذهبی و سیاسی خاص باشد و در پایان به جای دانشجو ها نتیجه گیری نکنند و اجازه بدهند هر کس به میزان فهم و شعورش برداشت خودش را داشته باشد، خیلی موثر تر از اینی می شود که الان هست.

به قول دکتر شریعتی، معلم کسی است که اندیشیدن را بیاموزد، نه اندیشه ها را! ولی متاسفانه تنها چیزی که در دانشگاه یاد نگرفته ایم اندیشیدن است.

پی نوشت:این یادداشت مثل ذهنم پریشان است و پاراگراف هایش هرکدام یک قصه مجزاست! ایام امتحانات است دیگر…به بزرگی خودتان ببخشید!