دوست می‌دارم کشف کردنت را، ذره ذره کشف کردنت را. مثل سرمازده‌ای که از پس شیشه‌ی کلبه‌ای با آستینش شیشه‌ی بخار گرفته را پاک می‌کند تا بلکه داخل آنجا آتش گرمی و قلب مهربانی و سه پایه‌ای بیابد و کشف بکند عشق را کنار آتشدان.

و بنشینم و کشف بکنم خوشبختی واقعی را با تو، و بگویم و بگویی و گفته‌ها کم‌کم چهره‌‌هایمان را روشن کند و آدرنالین فوران کند در خونم از اینهمه آشنایی و صمیمیت و مهربانی ناب و هی بگویی “من بیشتر” و بهانه‌ی بوسیدن بدهی به لب‌هایم

دوست می‌دارم کشف کردنت را،

ذره ذره کشف کردنت را