رویای آریایی

دیشب حساس ترین مسابقه فوتبال در دنیا که به سوپرکلاسیکو معروف است بین تیم های بارسلونا و رئال مادرید در استادیوم سانتیاگو برنابئو شهر مادرید برگزار شد. بارسلونا و رئال یک جدال سنتی و حتی خارج از زمین فوتبال با یکدیگر دارند و همیشه به عنوان دو رقیب اصلی در فوتبال اسپانیا مطرح هستند. بازی دیشب را بارسلونا مثل بازی رفت به رئال واگذار کرد تا فرانک رایکارد، سرمربی تیم، رسیدن به آخر خط را باور کند. اما چیزی که می خواهم از آن بنویسم نه شکست بارسلونا و نه پیروزی و قهرمانی رئال است. دیشب بارسلونا نتیجه را واگذار کرد ولی قلب های مردم کاتالونیا یک عشق بی نظیر را در زمین فوتبال شهر مادرید تماشا کرد. عشق ارزشمند یک پسر نوزده ساله آرژانتینی به اسم لیونل مسی که حقیقتا با تمام قلبش بارسلونا را به جلو هدایت می کرد. هرچند ده بازیکن دیگر بارسا هیچ چیز قابل عرضه ای نداشتند اما این لیونل مسی بود که مثل یک ناخدای تنها، توپ را زیر پایش می گرفت و یک نفره جلوی ارتش مادرید ایستاده بود و تا جایی که توانست سعی کرد از حیثیت بارسلونا دفاع کند.

بارسلونا از نظر نتیجه ای که روی اسکوربورد استادیوم حک شده، بازی را باخت. اما عشقی که لیونل مسی به بارسلونا هدیه می داد حس خوشایند پیروزی را تداعی می کرد. حس امید را برای همه مردان آبی و اناری پوش بندر بارسلونا زنده نگه داشت. امید به فصل آینده و رقابتی تازه و جام هایی که پیش روی بارسلوناست. امید به اینکه فصل بعد او دیگر ناخدای تنهای ما نباشد و ده ملوان شجاع هم در کنار او برای پیروزی بجنگند. نه بارسلونا نباحت، رقیب ما تیم قابل احترامی است. پیروزی و قهرمانی را که بدست آورده کاملا با حق کسب کرده و این لباس قهرمانی شایسته رئال مادرید و بازیکنان پر توانش است. اما قلب های عاشق مردان آبی و اناری بارسلونا هم پیروز هستند. پیروزی که به نظر من ارزشش با وجود عاشق پیشگانی چون لیونل مسی هزاران برابر پر رنگ تر است. 

جام قهرمانی دیشب در مادرید چرخانده شد رقیب سنتی ما دور قهرمانی و افتخار زد و مردان ما برایشان کف زدند. اما خیلی زود جام را به بندر بارسلونا باز می گردانیم. قلب ناخدای تنهای ما بدون جام قهرمانی یک خلا کاملا چشمگیر را در خود می بیند و این انرژی عشق او است که به ما ایمان می دهد جام در انتهای فصل بعد در آغوش لیونل مسی خواهد بود.