ما ز بالاییم و بالا می رویم!!
بامزه است، امروز فهمیدم که اگرچه حتی یک ستاره هم در این شب تاریک ندارم، ولی یک گوشه کوچکی از کره ماه به اسم من (البته به نام شاه اردشیر ساسانی) نامگذاری شده است. تازه فهمیدم چرا اینقدر ماه را دوست دارم و هربار که به آن خیره می شوم احساس خوشایندی به من دست می دهد!!
به هر حال ما که از زمین خیری ندیدیم، شاید یک روز، به قول اخوان، ره توشه برداشتیم و قدم در راه بی برگشت گذاشتیم و به ماه کوچ کردیم. آن بالا و روی کوه اردشیر می نشینم و کافی میکس می خورم و حافظ می خوانم و از سکوت لذت بخشش سرشار می شوم. البته حاضرم تنهایی هایم را گاهی با دوستانم شریک شوم و همچنین شدیدا تمایل دارم که با معشوقم روی کوه اردشیر بنشینم و طلوع زمین را تماشا کنم. در هر صورت اگر خواستید به سراغ من بیایید، خیلی نرم و آهسته به این آدرس تشریف بیاورید:
Lat: ۵.۰°N, Long: ۱۲۱.۰°E, Diam: ۸ km, Height: km, Rükl
این مطلب را اولین بار در وبلاگ امیرپرس دیدم. لیست کامل نام های ایرانی بر روی اجرام فضایی را می توانید از اینجا ببینید. صفحه اطلاعات مربوط به "کوه اردشیر" را هم می توانید در اینجا و اینجا و اینجا ببینید.
پسر خو ب اگر قرار باشد با معشو قه ات آنجا باشی دیگر نر م و آهسته نخو اهم آمد ز یرا چینی تنهائی تو نداری
جمعه ۶ اردیبهشت ۱۳۸۷ | #
زیبا بود! مخصوصا تصور رصد طلوع خورشید !!
شنبه ۷ اردیبهشت ۱۳۸۷ | #
این هم یکی از اون چیزهائی بود که ازش خبر نداشتم. خیلی ولی جالب بود. خوش به حالت که حداقل یه شاه و یه قله تو ماهن به اسمته. مای بدبخت که هیچ چی به این اسممون ثبت نکردن و هیچی هم بهش نمی خوره.
اگر از تیم برتون خوشت میاد سوئینی تاد و ببین. البته ریویوو های جالبی روش ندادن ول یخوب چشم بصیرت نداشتن
دوشنبه ۹ اردیبهشت ۱۳۸۷ | #