بامزه است، امروز فهمیدم که اگرچه حتی یک ستاره هم در این شب تاریک ندارم، ولی یک گوشه کوچکی از کره ماه به اسم من (البته به نام شاه اردشیر ساسانی) نامگذاری شده است. تازه فهمیدم چرا اینقدر ماه را دوست دارم و هربار که به آن خیره می شوم احساس خوشایندی به من دست می دهد!!

به هر حال ما که از زمین خیری ندیدیم، شاید یک روز، به قول اخوان، ره توشه برداشتیم و قدم در راه بی برگشت گذاشتیم و به ماه کوچ کردیم. آن بالا و روی کوه اردشیر می نشینم و کافی میکس می خورم و حافظ می خوانم  و از سکوت لذت بخشش سرشار می شوم. البته حاضرم تنهایی هایم را گاهی با دوستانم شریک شوم و همچنین شدیدا تمایل دارم که با معشوقم روی کوه اردشیر بنشینم و طلوع زمین را تماشا کنم. در هر صورت اگر خواستید به سراغ من بیایید، خیلی نرم و آهسته به این آدرس تشریف بیاورید:

Lat: 5.0°N, Long: 121.0°E, Diam: 8 km, Height: km, Rükl

این مطلب را اولین بار در وبلاگ امیرپرس دیدم. لیست کامل نام های ایرانی بر روی اجرام فضایی را می توانید از اینجا ببینید. صفحه اطلاعات مربوط به "کوه اردشیر" را هم می توانید در اینجا و اینجا و اینجا ببینید.