رویای آریایی

خوب سخت است، سخت است که چشم های غمگینت را ببینم و سکوت کنم، سخت است دانه اشکی که روی گونه ات می لغزد را تماشا کنم و بغض گلویم را فشار بدهم. سخت است که به دستان مضطربت خیره بشوم و فشارش ندهم، آخ سخت است نازگل، سخت است.

ولی هیچ کدام سخت تر از این نیست که بنشینم و دست روی دست بگذارم تا تو درد بکشی و روحت را آزرده ببینم و هیچ کاری نکنم. دوست کسی است که موقع سختی همراه آدم باشد، وگرنه موقع شادکامی ها همه دشمنان هم لباس دوستی می پوشند. می خواهم قدرت داشته باشی. می خواهم درک کنی که در ذات با ارزشت، جسم تو بی ارزش ترین قسمت است و نباید روح زیبایت را فدای جسم نازنینت بکنی. می خواهم که قدرت داشته باشی و این سموم را تحمل کنی تا ببینی که رفیق شفیقمان خواجه شمس الدین راست می گوید که:

از این سموم که بر طرف گلستان بگذشت / عجب که بوی گلی ماند و رنگ نسترنی

حس بویایی ات را به کار بیندازد…نه نشد، یکبار دیگر بو بکش. تو هم حس می کنی؟ بوی گل و رنگ نسترن از همین حالا هم مشامت را می نوازد. ولی هنوز سمومی باقی مانده. با هم پشت سر می گذاریمش، نترس، عاشق باش و عاشق بمان.