گنه کرد در بلخ آهنگری…
یک مطلبی در ابتدای مهرماه سال هشتاد و پنج در وبلاگم نوشته ام با عنوان "افغان ها را اخراج نکنید!" و سعی کردم در حد توانم از حق طبیعی هم نوعم برای انتخاب تابعیت دفاع کنم (مطابق ماده پانزده میثاق جهانی حقوق بشر)
دیروز یک نفر در پایین آن مطلب نظر داده و نوشته که:
"حتماٌ شما فیلم تجاوز ۴ افغانی به یک دختر بیچاره ایرانی را ندیده ا ید وگرنه اینقدر سنگ این افغانی های کثیف را به سینه نمی زدید مثل شما هستند که نمی گذارند این افغانی ها که مسبب انواع واقسام جنایت و فساد اند گورشان را ازایران گم کنند من با دیدن این فیلم گریه کردم در اذر بایجان شما نمی توانید یک افغانی پیدا کنید اوایل اینجا هم آمده بودند اما یکی پس از دیگری بدست جوانان غیرت مند اذربایجانی کشته شدند وبقیه وحشت کرده وبرای همیشه از اذربایجان فرار کردند"
راستش این نظر خیلی ناراحتم کرد. افسوس خوردم برای انسانیت از دست رفته مان. بی ارزش ترین قسمت قضیه این است که در همان زمان عین الله تاجیک، فرمانده نیروی انتظامی قرچک، اعلام کرد که خبر تجاوز افغان ها به دختر ایرانی صحت ندارد و متجاوزین ایرانی هستند. (روزنامه ابتکار- شماره ۱۰۴۹) بعد ها هم مسئولین منطقه اعلام کردند که اصلا این اتفاق در ورامین رخ نداده بود و مربوط یه یکی از استان های شرقی ایران بود و عوامل این جنایت همگی دستگیر و مجازات شدند.
اما بر فرض هم که چهار افغانی به دختری تجاوز کردند، آیا چهار نفر افغانی نماینده یک ملت هستند؟ هیچ می دانید بیشترین آمار جرم و جنایت در ژاپن مربوط به ایرانی ها است؟ آیا آنها نماینده ملت ایران هستند؟ آیا این به معنی جنایت کار و مجرم بودن من و شماست؟ به قول شاعر:«گنه کرد در بلخ آهنگری / به شوشتر زدند گردن مسگری»
متاسفم و اندوهگین، اندوهگین به خاطر اینکه افتخار می کنید در شهرتان یک افغانی هم وجود ندارد و کشتن و بیرون کردن آنها را نشانه غیرت آذربایجانی می دانید. تا آنجا که من یادم هست مردمان آذربایجان به دلسوزی و مهمان نوازی مشهور بودند و نماد شجاعتشان ستار خان است که شانه به شانه هوارد باسکرویل آمریکایی برای آزادی ایران از جانش هم گذشت و برای نجات مردم شهری دیگر (تهران) شجاعانه اسبش را می تاخت.
ترساندن و به قتل رساندن آوارگانی که از دست ستمگران متعصب مذهبی به شهر های ما پناه آورده اند و از سر ناچاری به ما روی انداخته اند، هنر و افتخار نیست. افتخار این است که دستشان را فشار بدهیم و بهشان بگوییم که ایران موطن ابدی شماست و اینجا شما صاحب خانه اید و مهمان نیستید. هنر این است که گناه یک عده را به نام یک ملت ننویسیم و همه را با یک چوب نرانیم.
کاش کمی، فقط کمی، بیشتر همدیگر را دوست داشتیم.
در همین زمینه این لینک ها را هم بخوانید:
آیا ما واقعا همان ایرانی مهماندوست هستیم؟ - امیر فرشاد ابراهیمی
تعرض به افغانی های مقیم ایران و هرجای کره خاکی موقوف! - ایران تلگراف
ار دشیر عزیزم
دیروز مقاله ای در مو رد بابک خر م دین خو اندم که باز همان حر فهای پان ترکیسیم آمده بود که بابک دلاور ترک نه ایرانی است همین مطلب را در مو رد علی دائی در مقاله ام تحت یک کامن خو اند م که او را هم ایرانی ندانستند و تر ک می دانند این تفکر نمی دانم چرا این گونه گسترش یافته اما جائی که تفکر بر ای وصل کر دن نباشد همین مسئله هم بوجو د می
آید
دوشنبه ۱۹ فروردین ۱۳۸۷ | #
این به خاطر توهمیه که دارن.فکر می کنن خیلی عتیقه ن خودشون لابد.و جالبه اینا همونان که فکر می کنن دیگه اند نژاد برتر و ایرانی اصیل هستن !!
ما چندسالی زاهدان زندگی کردیم.اونجا هم افغان زیاد هست.اصلا یک رفتارهای زشتی با این ها داشتن.آدم نمی فهمه این همه ایرانی مقیم کشورهای دیگه، اگه بهشون بگن بالای چشتون ابروئه می گن فلان دولت عرضه ی فلان کارو نداره و بهمان و اینا الان ساکن اونجا محسوب می شن…ولی انگار واسه بقیه که بیان اینجا اینطوری نیست.
حماقته دیگه.شاخ و دم که نداره.
لینک من هم درست کن لطفا.آدرسم عوض شده.
سه شنبه ۲۰ فروردین ۱۳۸۷ | #
سلاماردشیر جان این دومین نظری هست که من در سایت شما می نویسم .
ابتدا می خواهم دیدگاهم را در مورد نوشته شما مشخص کنم بعد از آن حرف های خودم را بنویسم . من نیز می خواهم به همه انسان ها ارزش داده شود و با آنها هم مثل انسان برخورد شود . من هم دوست دارم امنیت هر کس از جمله خودم تامین شده باشد من نیز به ماده ۵ اعلامیه جهانی حقوق بشر اعتقاد دارم و دوست ندارم با کسی بد رفتاری شود .
اما موضوعی هم وجود دارد من امروز به خانه شما می آیم ( البته نمی گویم وارد خانه شما می شوم که مورد بحث ما وارد شدن آن هم از نوع توسل به زور است) شما برای خود و خانواده تان غذای خیلی مختصری دارید و شاید هم مریض هم باشید اگر من مهمان یک وعده غذای شما باشم به هر نحوی که شده با موضوع منار می آید اما اگر من برای مدت طولانی در خانه شما بمانم و اتظار داشته باشم که هر روز به من محبت کنید و از گل نازکتر به من چیزی نگویید خودتان قضاوت منید با من چه خواهید کرد در آن صورت .
این دیدگاه من و اما در مورد افغان ها نظر آقای تورج کمی خشن است و من که در تبریز زندگی میکنم گفته ایشان را نشنیده ام ( ممکن است من بی خبر باشم) اما این واقعیت را نباید از ذهن دور کرد که اگر من ایرانی بخواهم در کشوری دیگر موجب سلب آسایش مردم آن کشور شوم و یا وجود من باعث بیکار شدن یکی از اهالی آن کشور شود حق دارند مرا بیرون کنند و یا اجازه ورود ندهند. شما وضعیت کشور ما را در نظر بگیرد با این همه تورم و مشکلات ریز و درشت خودمان و وضعیت در آمد و مخارج را سبک سنگین کنید می بینید که فشار به حد کافی بر ما وارد می شود دیگر لزمی به فشار مضاعف نیست.
مضوع دیگر این است که تمامی( یا بهتر است بگویم اکثر) افراد افغانی که به ایران آمده اند افراد فقیر و نیازمند است و آنهایی که دستشان به دهانشان می رسید به کشور های اروپایی و امریکایی و حتی عربی اطراف خلیج همیشه فارس رفته اند .
اگر حرف های شما را قبول کنیم و به هر کسی که به ما پناه آورد مهربان باشیم و مثل خودمان به آنها برسیم دیگر باید فاتحه خود را بخوانیم چنان چه که در دوران بعد از انقلاب هر چه به دست دولت مردان و حاکمان رسیده به مردم مثلا بیچاره و فقیر دیگر کشور ها بخشیده اند که حتی بعضی هاشون مثل بوسنی دیگر حتی ما را نمی شناسند .
اگر حرف شما را قبول کنیم کشور های به اصطلاح آزاذ اروپا باید مرز های خود را برای افراد نیازمند باز کنند در حالی که اینگونه نیست و به نظر من باید هم این رفتار را داشته باشند اگر می خواهند راحت زندگی کنند .
حس بشردوستانه تا جایی مورد قبول و معقول است که ضرری به خود شخص وارد نکند
چهارشنبه ۲۸ فروردین ۱۳۸۷ | #