رویای آریایی

شب ها می آیند و می روند. هر شب گمان می کنم که دیگر دوام نخواهم آورد و صبح را نخواهم دید. امشب هم چنین حسی دارم، دنیا خیلی وقت است که سر جنگ با من گذاشته است، اول به روی خودم نمی آوردم و سعی می کردم خودم را بزنم به نفهمی و وانمود کنم که این صدای اعلان جنگ را نشنیده ام. انگار که جری تر شد و خشونتش را بیشتر کرد، برای همین دست از بی توجهی برداشتم و به جنگش رفتم. نبرد نابرابری است و دنیا، به خصوص در این روزها، زخم های بسیاری بر پیکر من وارد کرده است. ولی هنوز سرپا هستم و زنده ام. 

آهای دنیا، 

شاید در پایان این نبرد نابرابر من جانم را از دست بدهم ولی مطمئن باش هیچ وقت اینقدر خار نمی شوم که بگذارم تو جانم را بگیری و اگر کار به انجا بکشد بی شک ترجیح می دهم خودم با دستان خودم نابود شوم. من می میرم و تو بمان با این مردمان محبوبت که همگی مثل خودت هیچ بویی از مهربانی و انسانیت و عشق نبرده اند. تو بمان و سر مردم را با قصه فرهاد و مجنون و رومئو و… گرم کن و چشمانشان را بر ظاهر داستان باز کن و نگذار که باطن عشق را بفهمند و انها که از چنگت گریختند و عاشق شدند را مثل عاشقان پیش از این و بعد از این، به تیع نابودی بکش.

خیلی دلم می خواهد بدانم وقتی که به خلوت می روی و در یک گوشه می نشینی، به این پیروزی ظاهری ات افتخار می کنی یا شرمسار از عاشق کشی ناجوانمردانه ات می شوی؟ اصلا دنیا، هیچ شده که دلت بخواهد عاشق بشوی؟ نه تو بی ارزش تر از اینی که بتوانی حتی آرزوی عاشق شدن بکنیف تو اصلا نمی فهمی عشق یعنی چه، شهادت چیست و عاشق در هنگام مرگ چه حالی دارد. از همین بی شعوری و نفهمی ات است که افتاده ای به جان عشاق این دنیا…

حسودیت می شود؟ بمیر از حسودی، حرصت می گیرد؟ از عصبانیت خود بمیر، خودت خوب می دانی که عشق چه گوهری است. هزاران عاشق در طول تاریخ به ضرب شمشیر تو زمین خورده اند و تو قطعا در آن لحظات اخر به چشمانشان خیره شده بودی و حرصت می گرفت که این انسان ها حتی موقع مرگ هم چشمشان از عشق برق می زند و گلویشان اسم معشوق را فریاد می زند و تو چون نمی توانی عاشق باشی سر ناسازگاری با عشاق گذاشته ای و از حسودی به قتل و خون ریزی روی آورده ای. ولی من به این مردن افتخار می کنم، می دانم تو لذت می بری که مرگ ذلیلانه و همراه با التماس من را ببینی، هرگز به تو التماس نمی کنم و می میرم و در چشمان تو نگاه می کنم و به قلب سنگی ات پوزخند می زنم و می دانم که این بدترین عذاب برای تو است و از هزار بار مرگ بدتر است. پس منتظر باش، من یک عاشق دیگر از تبار فرهاد هستم، ولی موقع مرگ جوری عذابت می دهم که تا کنون از هیچ عاشقی اینچنین ضربه نخورده باشی. 

ای دنیا،

کوچک تر از آنی که بتوانی با عاشق مقابله کنی

جای آن است که خون موج زند در دل لعل / زین تغابن که خزف می شکند بازارش