رویای آریایی

 

یک روز آفتابی در جنگل های آمریکای جنوبی. چند تا مرد رو می بینیم که بیشتر از پشت سر معلوم هستند و دارند به عمق جنگل می روند. یک شخص قد بلند رو می بینیم که یک ژاکت چرمی قدیمی پوشیده، یک کلاه کابوی نمدی سرشه و یک شلاق در دست داره (آره یه شلاق!) سرانجام دو تا از اون جمع وارد غار می شوند و ما می شنویم که دارند راجع به مردی به نام فروستال صحبت می کنند که ظاهرا آدم خوبی بوده و به درون این غار رفته و زنده بر نگشته اما اون دو مرد به هر حال وارد غار می شوند. در همان ابتدا مورد هجوم رطیل ها قرار می گیرند. کمی جلو تر یک جنازه را می بینند که با نیزه کشته شده. چند قدم بعد یک منفذ نور قرار دارد که اگر بر رویش سایه بیفتد تیر های زهر آگین از سوراخ درون دیوار به بیرون پرتاب می شود. همه اینها برای محافظت از مجسمه طلایی باستانی است.آنها مجسمه رو بر می دارند و در راه بیرون رفتن یکی از دو نفر کشته می شود و آن یکی با مشقت و قبل از اینکه سقف روی سرش خراب شود بیرون می آید. بیرون غار بومیان محل و دشمن درجه یک او که بلوک نام دارد، با سلاح هایشان منتظرش هستند. مجسمه طلایی را که برای بدست آوردنش سخت تلاش کرده را به بلوک می دهد و به سمت هواپیما فرار می کند. در صندلی پشتی هواپیمای دو نفره نشسته که یک مار درون آن کابین وجود دارد. او به شدت از مار ها می ترسد و از انها متنفر است. حتما می خواهید نامش را بدانید؟! ایندیانا جونز.

 

اووووووو. حتی تعریف کردن چنین صحنه هایی نفس آدم را در سینه حبس می کند. من واقعا فیلمی را ندیده ام که به این خوبی شروع شود. جالب تر اینکه این شروع آنچنان ارتباطی با ادامه فیلم ندارد و تنها یک ماکت کوچک از آن چیزی هست که در ادامه فیلم خواهید دید.

 

اصلا عجیب نیست که کاراکتری که جورج لوکاس و استیون اسپیلبرگ ساخته اند و هریسون فورد بازی اش کرده بهترین کاراکتری است که تاکنون به تصویر در آمده. شاید الان که بیست و شش سال از زمان ساخت فیلم می گذرد یک کاراکتر معمولی به حساب آید، اما فقط تصور کنید که سال ۱۹۸۱ ایندیانا جونز چه تحولی محسوب می شده. نمونه امروزی اش می شود اینکه تام هنکس و براد پیت با جیمز کامرون و استیون اسپیلبرگ همراه شوند و یک فیلم بسازند! عحب کولاکی می شود…

 

"ایندیانا جونز و مهاجمین صندوق گمشده" تنها یک ایده ساده دارد. می گویند جورج لوکاس و استیون اسپیلبرگ ایده اش را از دیدن سریالی معمولی بدست آورده اند و پرورشش داده اند. چه پرورشی هم داده اند…فیلم اصلا برای شما صبر نمی کند تا نفسی تازه کنید. در تمام طول فیلم نفس ها در سینه حبس است. شخصیت پردازی بی نظیری هم دارد و همه شخصیت ها بسیار غنی هستند، از خود ایندیانا جونز گرفته تا ماریون، بلوک، صالح و حتی دکتر برودی هر کدام شخصیت خودشان را دارند و در سکانس هایی خاص می درخشند. سکانس مورد علاقه من، در شخصیت پردازی ها، صحنه ای هست که ماریون (دوست دختر ایندیانا جونز) در کافه اش در نپال با یک مرد بر سر عرق خوری کل کل می کند. مشابه این اتفاق در ادامه فیلم هم رخ می دهد، آنجا که ماریون با بلوک شروع می کند به ودکا خوردن و سعی دارد او را مست کند تا بتواند با چاقوی کره خوری(!) فرار کند.

البته صحنه نبرد ایندی با مرد شمشیر زن هم فراموش نشدنی است.

 

دیالوگ بی نظیر فیلم هم به نظر من صجنه ای است که ایندی صندوق را پیدا کرده و از کف داده و توانسته خود را مخمصه نجات بدهد و در گوشه ای مخفی شود و شاهد حمل صندوق باشد. صالح به او می گدوید: ایندی، دیگه وقت نیست. اگر صندوق رو هنوز می خوای. باید بدونی که اون توی کامیون گذاشته شده و قراره که به قاهره حمل بشه!

 (ایندی با سر و صورت زخمی) : کامیون؟ کدوم کامیون؟ (بعد از چند لحظه) شما کشتی، هواپیما یا هر چیز دیگه ای پیدا کنید و به انگلستان بر گردید. من هم میرم دنبال کامیون.

(صالح:) آخه چطوری؟

(ایندی:) هنوز بهش فکر نکردم تو راه تصمیم می گیرم

 

انرژی فیلم "ایندیانا جونز و مهاجمین صندوق گمشده" بیشتر از سه فیلم اکشن است و همین مساله آن را بسیار متمایز می کند. این فیلمی است که شما را نا امید نمی کند. بسیار سرگرم کننده است و هیچ بحثی در آن نیست. وقتی فیلم را می دیدم احساس پسر بچه کوچولویی را داشتم که دارد محبوب ترین برنامه تلویزیونی زندگی اش را تماشا می کند و غرق در ان است و نمی شود از جو فیلم کشیدش بیرون!

"ایندیانا جونز و مهاجمین صندوق گمشده" نهایت سرگرمی است. دیگه بیشتر از این چی بگم راجع بهش؟ اگر تازگی ها این فیلم رو ندیدین، یا اگر اصلا در عمرتان این فیلم را ندیده اید (نصف عمرتان بر فنا) یک لطف بزرگ در حق خودتان بکنید و همین امشب جور کنید و ببینید. 

 

به من اعتماد کنید!

my rating: ۸/۱۰