رویای آریایی

 

یک روز آفتابی در جنگل های آمریکای جنوبی. چند تا مرد رو می بینیم که بیشتر از پشت سر معلوم هستند و دارند به عمق جنگل می روند. یک شخص قد بلند رو می بینیم که یک ژاکت چرمی قدیمی پوشیده، یک کلاه کابوی نمدی سرشه و یک شلاق در دست داره (آره یه شلاق!) سرانجام دو تا از اون جمع وارد غار می شوند و ما می شنویم که دارند راجع به مردی به نام فروستال صحبت می کنند که ظاهرا آدم خوبی بوده و به درون این غار رفته و زنده بر نگشته اما اون دو مرد به هر حال وارد غار می شوند. در همان ابتدا مورد هجوم رطیل ها قرار می گیرند. کمی جلو تر یک جنازه را می بینند که با نیزه کشته شده. چند قدم بعد یک منفذ نور قرار دارد که اگر بر رویش سایه بیفتد تیر های زهر آگین از سوراخ درون دیوار به بیرون پرتاب می شود. همه اینها برای محافظت از مجسمه طلایی باستانی است.آنها مجسمه رو بر می دارند و در راه بیرون رفتن یکی از دو نفر کشته می شود و آن یکی با مشقت و قبل از اینکه سقف روی سرش خراب شود بیرون می آید. بیرون غار بومیان محل و دشمن درجه یک او که بلوک نام دارد، با سلاح هایشان منتظرش هستند. مجسمه طلایی را که برای بدست آوردنش سخت تلاش کرده را به بلوک می دهد و به سمت هواپیما فرار می کند. در صندلی پشتی هواپیمای دو نفره نشسته که یک مار درون آن کابین وجود دارد. او به شدت از مار ها می ترسد و از انها متنفر است. حتما می خواهید نامش را بدانید؟! ایندیانا جونز.

 

اووووووو. حتی تعریف کردن چنین صحنه هایی نفس آدم را در سینه حبس می کند. من واقعا فیلمی را ندیده ام که به این خوبی شروع شود. جالب تر اینکه این شروع آنچنان ارتباطی با ادامه فیلم ندارد و تنها یک ماکت کوچک از آن چیزی هست که در ادامه فیلم خواهید دید.

 

اصلا عجیب نیست که کاراکتری که جورج لوکاس و استیون اسپیلبرگ ساخته اند و هریسون فورد بازی اش کرده بهترین کاراکتری است که تاکنون به تصویر در آمده. شاید الان که بیست و شش سال از زمان ساخت فیلم می گذرد یک کاراکتر معمولی به حساب آید، اما فقط تصور کنید که سال ۱۹۸۱ ایندیانا جونز چه تحولی محسوب می شده. نمونه امروزی اش می شود اینکه تام هنکس و براد پیت با جیمز کامرون و استیون اسپیلبرگ همراه شوند و یک فیلم بسازند! عحب کولاکی می شود…

 

"ایندیانا جونز و مهاجمین صندوق گمشده" تنها یک ایده ساده دارد. می گویند جورج لوکاس و استیون اسپیلبرگ ایده اش را از دیدن سریالی معمولی بدست آورده اند و پرورشش داده اند. چه پرورشی هم داده اند…فیلم اصلا برای شما صبر نمی کند تا نفسی تازه کنید. در تمام طول فیلم نفس ها در سینه حبس است. شخصیت پردازی بی نظیری هم دارد و همه شخصیت ها بسیار غنی هستند، از خود ایندیانا جونز گرفته تا ماریون، بلوک، صالح و حتی دکتر برودی هر کدام شخصیت خودشان را دارند و در سکانس هایی خاص می درخشند. سکانس مورد علاقه من، در شخصیت پردازی ها، صحنه ای هست که ماریون (دوست دختر ایندیانا جونز) در کافه اش در نپال با یک مرد بر سر عرق خوری کل کل می کند. مشابه این اتفاق در ادامه فیلم هم رخ می دهد، آنجا که ماریون با بلوک شروع می کند به ودکا خوردن و سعی دارد او را مست کند تا بتواند با چاقوی کره خوری(!) فرار کند.

البته صحنه نبرد ایندی با مرد شمشیر زن هم فراموش نشدنی است.

 

دیالوگ بی نظیر فیلم هم به نظر من صجنه ای است که ایندی صندوق را پیدا کرده و از کف داده و توانسته خود را مخمصه نجات بدهد و در گوشه ای مخفی شود و شاهد حمل صندوق باشد. صالح به او می گدوید: ایندی، دیگه وقت نیست. اگر صندوق رو هنوز می خوای. باید بدونی که اون توی کامیون گذاشته شده و قراره که به قاهره حمل بشه!

 (ایندی با سر و صورت زخمی) : کامیون؟ کدوم کامیون؟ (بعد از چند لحظه) شما کشتی، هواپیما یا هر چیز دیگه ای پیدا کنید و به انگلستان بر گردید. من هم میرم دنبال کامیون.

(صالح:) آخه چطوری؟

(ایندی:) هنوز بهش فکر نکردم تو راه تصمیم می گیرم

 

انرژی فیلم "ایندیانا جونز و مهاجمین صندوق گمشده" بیشتر از سه فیلم اکشن است و همین مساله آن را بسیار متمایز می کند. این فیلمی است که شما را نا امید نمی کند. بسیار سرگرم کننده است و هیچ بحثی در آن نیست. وقتی فیلم را می دیدم احساس پسر بچه کوچولویی را داشتم که دارد محبوب ترین برنامه تلویزیونی زندگی اش را تماشا می کند و غرق در ان است و نمی شود از جو فیلم کشیدش بیرون!

"ایندیانا جونز و مهاجمین صندوق گمشده" نهایت سرگرمی است. دیگه بیشتر از این چی بگم راجع بهش؟ اگر تازگی ها این فیلم رو ندیدین، یا اگر اصلا در عمرتان این فیلم را ندیده اید (نصف عمرتان بر فنا) یک لطف بزرگ در حق خودتان بکنید و همین امشب جور کنید و ببینید. 

 

به من اعتماد کنید!

my rating: ۸/۱۰

 

امشب در برنامه "تهران ۲۰" که هر شب ساعت هشت از شبکه تهران پخش می شود اتفاق با مزه ای افتاد که نمی دانم با طرح قبلی بود یا خیر. قضیه از این قرار بود که مهندس بیات معاون عملیاتی آتشنشانی تهران بزرگ پای خط تلفن بود و داشت گزارشی از آخرین فعالیت های این مرکز ارایه می کرد و دست آخر هم گفت که ظرفیت های خط تلفن ۱۲۵ بیشتر شده تا مردم مشکلی برای برقراری ارتباط با این سازمان نداشته باشند.
مجری برنامه (سلوکی) هم با زرنگی خاصی از همکارانش خواست تا شماره ۱۲۵ را بگیرند و یکی از متصدیان تلفن سازمان آتش نشانی را مستقیم پای خط تلفن بیاورند. چند دقیقه گذشت و خبری نشد و شبکه تهران مستقیما بوق اشغال ۱۲۵ را روی آنتن پخش می کرد. به گفته مجری برنامه این شماره بیشتر از ۱۶ بار شماره گیری شد و هر شانزده بار هم بوق اشغال تنها چیزی بود که شنیده می شد و شبکه تهران اینگونه همه ادعا های بی خودی مهندس بیات رو نقش بر آب کرد.
طفلک مهندس بیچاره معلوم بود که از شنیدن بوق اشغال حسابی دارد حرص می خورد مدام سعی داشت که بگوید این اتفاق به ندرت رخ می دهد که همان موقع صدای بوق آزاد به گوش رسید و همه منتظر شنیدن صدای اپراتور شدند اما این تازه اول ماجرا بود و صدایی که بر روی آنتن پخش شد این بود:"شما با مرکز آتشنشانی تهران بزرگ تماس گرفته اید. متاسفانه در حال حاضر کلیه خطوط اشغال می باشد لطفا منتظر بمانید"
بعد هم یک آهنگ بسیار ملایم پخش شد و مجری و مهمان تلفنی برنامه هر دو ساکت چند ثانیه ای به آهنگ گوش کردند. بعد از یک دقیقه سلوکی دقیقا همان سوالی را پریسید که به ذهن همه بینندگان برنامه هم رسیده بود:"اگر در این فاصله برای کسی مشکلی پیش بیاید چه استانداردی برای زمان انتظار وجود دارد؟ اول که آن بوق اشغال و حالا هم این ملودی ملایم!" البته مهندس قصه ما هم تایید کرد که این دارد از زمان استاندارد خارج می شود و گفت که اجازه بدهید من شماره دیگری را به شما بدهم تا با آن تماس بگیرید. سلوکی هم که انگار شیطنتش گل کرده بود گفت اجازه بدهید ما هم از همان راهی که بیشتر مردم اسفتاده می کنند برویم ببینیم چه مشکلاتی دارد !

دست آخر هم ارتباط برقرار نشد و دیگر نمی شد وقت آنتن زنده یک برنامه پر بیننده را به شنیدن آن موسیقی ملایم اختصاص داد. مهندس با دست پاچگی و بدون معذرت خواهی از مردم خداحافظی کرد و رفت. مهدی سلوکی و تهیه کنندگان برنامه "تهران ۲۰" هم یک بیست گنده از مخاطبانشان گرفتند.

 

پی نوشت: عکسی که در پست قبلی هست عکس من نیست. هم خونه اییم تو قزوین هستش. اسمش هم فرشاده. قصد ازدواج هم نداره! 

سردبیر:خودم که جزو اولین قربانیان فیل ترینگ است به تازگی دارای قابلیت دسترسی از طریق تکنولوژی امن https شده است و دسترسی به آن آسان است.

یعنی اینکه برای دیدن این وبلاگ کافیست از این آدرس استفاده کنید:

 

حالا که صحبت از هودر شد بد نیست این را هم اضافه کنم که با وجود اختلاف عقیده بسیاری که بین من و هودر هست، من یکی از خوانندگان همیشگی سردبیر:خودم هستم. به نظرم این روز ها حسین درخشان شده است میزان سنجش ظرفیت انسان های پر مدعا و خواسته یا ناخواسته ادعا های بی خودی عده ای را رسوا کرده است. هر کسی را دیدید که مدعی دموکراسی و آزادی بیان و تحمل عقیده مخالف است، از او بپرسید نظرش راجع به هودر چیست! آن وقت خیلی سریع متوجه پوچ یا جدی بودن ادعا هایش خواهید شد.

 

شخصا به خاطر اینکه عقاید حسین درخشان باعث افشا شدن باطن واقعی بعضی ها (از جمله ابراهیم نبوی و مهدی خلجی) شد از او ممنونم. چون یک زمانی اینها را واقعا آدم حساب می کردم و فکر می کردم کارشان درست است ولی جبهه گیری های احمقانه شان و روش حذفی شان در مقابل او باعث شد تا از جهل بچه گانه ام در بیایم.

 

خلاصه اینکه، به کوری چشم لیبرال های منفعت طلب و دو رو، وبلاگ هودر از بند رها شده و دسترسی به آن آسان است. اگر شما هم مخالف حذف عقاید مخالف هستید (به قول رادیو فردا:) به دوستان خود بگویید!