رویای آریایی

  

امروز فیلم "فرزندان بشر" یا children of men رو دیدم. چند تا نکته رو برای ثبت در تاریخ یا یک همچین چیزایی خواستم بگم:

 

۱-سینماتوگرافی فیلم بی نظیره! به موقع حرکت دوربین دستیه (hand-held) و به موقع هم روتین میشه. در واقع میشه گفت که از این بهتر نمی شد.

 

۲-بعضی سکانس های فیلم حسابی کیفور می کنه آدم رو. من شخصا عاشق سکانس هایی هستم که دوربین کات نمی خوره و کل یک سکانس تنها با یک دوربین فیلمبرداری میشه! در این فیلم سکانسی هست که چنین خصوصیتی داره و در طول سکانس چند قطره خون روی لنز دوربین می پاشه و چند دقیقه ای روی لنز باقی می مونه! این کار حسابی آدم رو می بره تو جو فیلم! البته نمونه های بهتری هم از این تکنیک وجود داره، مثل KILL BILL و یا نمونه افراطی تر اون در Irreversible ساخته گاسپر نو!

 

۳-بر عکس بیشتر فیلم هایی که اتفاقی در زمان آینده رو نقل می کنن، در این فیلم تکنولوژی در سایه قرار داره و روش مانور داده نمیشه. کارگردان سعی نکرده که با نشون دادن تکنولوژی های عجیب و غریب ثابت کنه که واقعا سال ۲۰۲۷ هست. همین باعث میشه که بهتر بشه روی داستان فوکوس کرد.

 

۴- با اینکه فیلم پر از صحنه های جنگ های چریکی و خیابانیه اما تئو (کلیو اوون) با وجود اینکه دور برش اسلحه هم هست و امکان استفاده از اون ها رو داره، اما «به هیچ وجه» اسلحه دستش نمی گیره. به عنوان یک تماشاچی، انتظار داریم که اون از اسلحه استفاده کنه، حتی تا حدودی حرص هم میده آدم رو! ولی تئو مشخصه که کاملا از عمد اسلحه بر نمی داره.

 

باز هم میشه راجع به این فیلم حرف زد، اما به نظرم کافیه! children of men فیلم خوبیه و من رو حسابی به فکر فرو برد. توصیه می کنم که ببینید!