ای دوست…
همه خستگی یک هفته کسالت آور با شنیدن یک "سلام" از دوستی که فرسنگ ها آنسو تر زندگی می کند، از جان بیرون می آید و جایش را شادابی و نشاط می گیرد. درک اینکه یک عزیز نادیده در آنسوی اقیانوس آرام لحظه ای به من فکر می کرده و سلام پر مهرش را برایم فرستاده، من را سرشار از غرور و محبت و عشق می کند.
البته سوای همه این حس های خوب، کمی هم احساس شرم می کنم که چرا امسال یادم رفت جشن «روش هشانا» را به او تبریک بگویم. هرچند این اندکی از پیوند پر محبت دوستی او کم نکرده است.
پس،
سلام بر تو آهوی عزیز، ای دوست نازنین من. با حدود سه هفته تاخیر، سال ۵۷۶۸ عبری بر تو مبارک باشد. یک دنیا مهر و عاشقی برایت در سال جدید آرزو می کنم و به امید روزی که در خاک ایران عزیز دست یکدیگر را بفشاریم به تو درود می فرستم.
۱۴ مهر ۸۶ @ ۱۲:۵۵ ق.ظ
همیشه سلام یه دوست خستگی آدمو در می کنه . اما متاسفانه جدیدا صدای زنگ تلفن و شنیدن سلام دوستا برای من یکی شده عذاب الهی …
۱۴ مهر ۸۶ @ ۱۱:۱۰ ق.ظ
یاد باد آن روزگاران یاد باد
۱۷ مهر ۸۶ @ ۹:۱۱ ق.ظ
الهی من قربون تو برم که اینقدر با محبتی. خیلی لطف کردی . خیلی ماهی . خیلی گلی.