رقابت های جام جهانی کشتی فرنگی چند روز پیش در باکو به پایان رسید و تیم ملی روسیه قهرمان این رقابت ها شد. تیم ملی ایران نیز تنها با اختلاف پنج امتیاز نسبت به تیم قهرمان، چهارم شد. اما اینبار خودمان دو دستی قهرمانی را تقدیم روسیه کردیم و در واقع روسیه به هیچ وجه شایسته این عنوان نبود.

 

ناراحتی من از این نیست که چرا فردین معصومی به تایمازوف باخت، همینکه نسبت به دوحه (که یازده بر صفر باخته بود) کلی پیشرفت کرده خودش جای امیدواری است. ایرادی ندارد که طهماسبی برای بار هزارم کارش به سکه کشید (شما کشتی از طهماسبی به یاد دارید که سرانجامش به سکه ختم نشود؟!)

از تاکتیک اشتباه بذری برای مبارزه با حریف آمریکایی هم می توان چشم پوشی کرد. اما هرکاری می کنم نمی توانم با خودم کنار بیایم و عرف غلط مبارزه نکردن مقابل حریف اسرائیلی را بپذیرم. به خصوص اینکه این اجبار مسئولین (که همیشه هم به نام ورزشکاران بدشانس نوشته می شود) اینبار قهرمانی جهان را از تیم کشتی ما گرفت. به یاد ندارم که هیچ وقت مبارزه نکردن با حریف اسرائیلی اینقدر برایمان گران تمام شده باشد.

 

اگر محمد محمدی در وزن ۷۴ کیلوگرم مقابل حریف اسرائیلی اش حاضر می شد، با توجه به شرایط جدول، بدون شک تا فینال پیش می رفت. حتی اگر با بدشانسی هم مواجه می شد حداقل عنوان پنجمی را می توانست بدست آورد و کسب عنوان پنجمی در وزن ۷۴ کیلوگرم مساوی بود با قهرمانی تیم ملی کشتی فرنگی ایران در رقابت های جهانی!

 

اشکالی ندارد که کاسه داغ تر از آش باشیم و سنگ فلسطین را به سینه بزنیم (کما اینکه خود فلسطین هم اسرائیل را به رسمیت شناخته است!) اما بهتر نیست جور دیگری دل مردم فلسطین را با مالیدن پشت حریف اسرائیلی به زمین شاد کنیم؟! می توان بعد از مسابقه این پیروزی را به شهدای فلسطینی تقدیم کرد تا سوء استفاده مورد نظر آقایان از ورزش تامین شود و نیز نتیجه تلاش چند ماهه یک جوان ورزشکار را به راحتی آب خوردن بر باد نداد. هرچند متاسفانه در این مورد نه تنها نتیجه تلاش جوانی به نام محمد محمدی، بلکه ثمره زحمات یک تیم به باد فنا رفت و آرزوی های یک ملت برای قهرمانی تیم ملی کشتی فرنگی به خاک سیاه نشانده شد.

 

بهتر است اهالی ورزش فکری به حال این وضعیت بکنند و چاره ای بیندیشند که ضمن کوتاه نیامدن از اصول نظام جمهوری اسلامی، بتوان حداقل در میادین ورزشی با اسرائیل روبرو شد. به طور تاریخی پیروزی ورزشکاران ایرانی در مقابل حریف اسرائیلی ارزشی دو چندان برای ملت ایران دارد. ما که آن قدیم ها نبودیم، اما هنوز هم پدرانمان برای ما تعریف می کنند که بعد از فینال ملت های آسیا در امجدیه، که اسرائیل دو بر یک از ایران شکست خورد، مردم دو روز شادی می کردند و ایران را روی سرشان گذاشته بودند. ما را از طعم خوش پیروزی محروم نسازید، متشکرم!