رویای آریایی

 

محسن نامجو مشهور تر از آن است که جلوی اسمش یک پرانتز باز کنم و معرفی اش کنم. او هنرمندی است که ادا و اطوار های مرسوم در بین این قشر را ندارد و البته مثل باقی هنرمندان برای گرفتن مجوز از وزارت ارشاد حسابی خون دل خورده است.

این فاصله از زمان تولید آلبوم تا دریافت مجوز و انتشار آن برای نامجو هم گران تمام شد و پیش از اینکه آلبومش به صورت رسمی منتشر شود دیگر اقدس خانم اینا هم زیر لب «ترنج» زمزمه می کردند و «زلف بر باد» می دادند.

شجاعت محسن نامجو به وارد شدن به حیطه موسیقی اصیل ایرانی و پرداختن آن به نحوی که به گوش جوانان این دور و زمانه هم خوش بیاید، به شدت قابل ستایش است. شاید تا پیش از نامجو بسیاری از جوانان هم سن و سال من فکرش را هم نمی کردند که یک روز از ساب ووفر های اتوموبیل اسپورتشان صدای تار و دف بیرون بیاید. ولی نامجو توانست چون جسور بود و از همه مهمتر اینکه کارش را خوب بلد بود.

در این میان من و شمایی که آهنگ هایش را مفت و مجانی دانلود کرده ایم و لذت برده ایم، به او که سلیقه شنوایی ما را اصلاح کرده است خیانت کرده ایم. بی تعارف بگویم این کار هیچ فرقی با دزدی ندارد ولی به قول آخوند ها «قباحتش از بین رفته»

 

من و شمایی که ادعای سواد و فرهنگمان می شود امکان ندارد وارد یک فروشگاه شویم و یک بسته خوراکی را دور از چشم فروشنده زیر لباسمان مخفی کنیم و پا به فرار بگذاریم، امکان ندارد از جیب دوستمان چیزی کش برویم ولی با جسارت و پر رویی تمام و تنها با یک right click+save as نتیجه زحمات چندین ساله یک هنرمند را به یغما می بریم و به فلانمان هم نیست.

  

پیشنهاد این هفته من این است که اگر آلبوم ترنج را پیش از این از طریق وبسایت های دانلود، دزدیده اید و به خصوص اگر از آن لذت برده اید و خوشتان آمده است، زحمت بکشید و بروید به یک فروشگاه عرضه محصولات فرهنگی (مثل شهر کتاب و…) و سی دی ترنج را بخرید. اگر هم تنبل هستید و حال و حوصله بیرون رفتن از منزل را ندارید اینجا کلیک کنید تا آلوم ترنج را از طریق اینترنت خریداری کنید. پس دیگر بهانه ای ندارید!

 

پی نوشت: این «پیشنهاد هفته» هم کم کم دارد به یک ستون ثابت تبدیل می شود. سعی می کنم یکشنبه هر هفته یک مطلب برای این ستون بنویسم. اگر شما هم پیشنهادی دارید می توانید اضافه کنید.