رویای آریایی

 

امروز که در وبلاگ ها و وبسایت ها می چرخیدم بیشتر نوشته ها راجع به استعفای علی لاریجانی بود. اکثر وبسایت ها خبر را مهم تلقی کرده اند و چند تایی هم تحلیل هایی بر این خبر نوشته اند. از جمله وبسایت نواندیش دلیل این استعفا را اظهار نظر آقای احمدی نژاد مبنی بر "مذاکره سرخود بعضی از افراد" عنوان کرده است. البته پیشتر گفته می شد که منظور احمدی نژاد مستقیما به حسن روحانی بود که قرار ملاقاتی را با خاویر سولانا ترتیب داده بود.

 

همچنین سایت نوروز نیز دلیل اسعتفای علی لاریجانی را "کشمکشی یکساله با محمود احمدی نژاد" می داند و برای اثبات این مدعی خوانندگانش را به خبر دیگری که قبلا خود منتشر کرده ارجاع می دهد.

 

بی بی سی هم غیر مستقیم به اختلافات محمود احمدی نژاد و لاریجانی اشاره می کند و در حالی که خبر استعفای لاریجانی را تیتر اول کرده، زیر مطلب، لینک اظهار نظر های متفاوت آقای لاریجانی و احمدی نژاد در مورد پیشنهاد پوتین در تهران را قرار داده است. اشاره بی بی سی به اظهار نظر آقای لاریجانی است که گفته بود پوتین در سفرش به تهران پیشنهاد تازه ای را مطرح کرد. همزمان محمود احمدی نژاد وجود چنین پیشنهادی را رد کرد.

 

بهنام قلی پور، روزنامه نگار و متصدی کافه تعطیل شده تیتر، یکی از دلایل احتمالی این اسعتفا را دورخیز برای انتخابات مجلس می داند.

 غلامحسین الهام، سخنگوی دولت، نیز این اسعتفا را به "دلایل شخصی" عنوان کرد.

 

اما آنچه که باید به آن توجه شود، عدم تصمیم گیری افراد در مواضع هسته ای ایران است. فرقی نمی کند دبیر شورای امنیت ملی لاریجانی باشد یا حسن روحانی و یا جلیلی، حتی فرقی نمی کند که رییس جمهور خاتمی باشد یا احمدی نژاد. همه این افراد تابع تصمیماتی هستند که به عنوان سیاست های کلی نظام به آنها دیکته می شود. اما یک نفر با عبای شکلاتی و صورتی خنده رو این پیشنهادات را به خورد جهانیان می دهد و یک نفر هم با قلدر بازی و به قول معروف اولدروم بولدروم. بودن یا نبودن آقای لاریجانی هیچ تفاوتی را در روند پرونده هسته ایران بوجود نمی آورد. اگر هم تفاوتی در هفته های آینده پیش بیاید از تغییر در سیاست نظام است و نه از عدم حضور آقای لاریجانی!

 

 

یکسال پیش در هفته های پایانی مهر بود که برنامه رادیویی زیگ زاگ با پرداختن جسورانه به موضوعی «دخترانه» آغاز شد. من هم از همان هفته های اول که صرفا شنونده بودم و تا بعد ها که به عنوان مهمان در برنامه حضور داشتم و گاهی اوقات هم در حد توانم به تهیه کنندگان برنامه کمک کردم، عاشق وبسایت زیگ زاگ و رادیوی دوست داشتنی اش شدم.

 

من به عنوان کسی که خود را یک رادیو باز حرفه ای می داند، به جرات می گویم که لحظه لحظه برنامه های زیگ زاگ برایم متفاوت و شنیدنی بود. صمیمیت، خودمانی بودن با شنونده، برآمدن آن از بطن جامعه جوان و به تبع آن بازکردن مسایل و درگیری های واقعی جوانان امروز زیگ زاگ را متفاوت تر از هر برنامه رادیویی دیگری کرده است.

 

 البته وقتی فرناز از من خواست که یادداشتی درباره تولد زیگ زاگ بنویسم بیشتر اصرار داشت که تعریف صرف نباشد و نقاظ ضعف را هم بگویم. اما حقیقتا نقاط قوت رادیو زیگ زاگ آنقدر بیشتر از نقاط ضعفش هست که بتوان حداقل در شب تولدش ضعف ها را به فراموشی سپرد. البته برای اینکه درخواست فرناز را هم اجرا کرده باشم باید بگویم که بزرگترین نقطه ضعف زیگ زاگ این است که به شدت اعتیاد آور است و خیلی فوری شنونده را آلوده خودش می کند!

 

تولد یک سالگی زیگ زاگ را به همه زیگ ها و زاگ ها، داف ها و زاخ ها و حتی زاف ها تبریک می گویم. امیدوارم تا سال های سال ، هر هفته رادیو زیگ زاگ را ببلعیم و هر سال همین موقع سر خوردن کیک شکلاتی تولدش، موی همدیگر را بکشیم!

  

مرتبط: 

عکس های پشت صحنه جشن تولد زیگ زاگ

 

 

در فیلمGoodfellasیا رفقای خوب یا به قول آمریکای ها پسران باهوش،رابرت دنیرو نقش یکی از معروف ترین گانگستر های آمریکایی به نام جیمی کانوی را بازی می کند. طبیعتا اگر فیلمی گانگستری باشد و رابرت دنیرو هم نقش اول آن معلوم است که عمو مارتی (مارتین اسکورسیزی سابق!) آن را کارگردانی کرده است.

 

اما چیزی که بیشتر از بازی درخشان رابرت دنیرو من را تحت تاثیر قرار داد، مرد کوتاه قامتی بود که نقش بازیگر مکمل را در این فیلم بر عهده دارد. مردی که اکثر ما ایرانی ها او را با بازی جذابش در فیلم "تنها در خانه" به یاد داریم؛ جو پِشی.

 

این فیلم بعد از تنها در خانه و همچنین Good Shephered دومین فیلمی بود که من از جو پشی می دیدم. پشی در فیلم GoodFellas نقش یک گانگستر عصبی، شوخ طبع، خشن و بی رحم، عاشق و خلاصه دیوانه را بازی می کند و مکمل بی نظیری برای رابرت دنیرو بوده است.

 

البته بعد از آن در دو فیلم دیگر، Casino و Raging Bull نیز او را به همراه رابرت دنیرو و مارتین اسکورسیزی دیدم و همینجور بیشتر عاشقش شدم. واقعا جو پشی از آن دست آدم هایی است که ذاتا هنرمند به دنیا می آیند. جو پشی به خاطر بازی درخشانش در فیلم GoodFellas موفق شده است که جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل را در سال ۹۱ دریافت کند. همچنین در نظر سنجی مجله Movie Premiere تحت عنوان «صد شخصیت سینمایی برجسته تاریخ» توانست عنوان نود و ششم را کسب کند.

 

جو پشی در جوانی جودو کار بوده و در مسابقات کشور ایتالیا به چند عنوان هم دست یافته، اما بعد از مدتی به موسیقی روی آورده و در فاصله سالهای ۶۱ تا ۷۶ در سه فیلم سینمایی بازی کرده است. اما حضور او در فیلم The Death Collector باعث شد که چشمان تیزبین رابرت دنیرو او را کشف کند و از او برای حضور در فیلم Rging Bull (گاو خشمگین) دعوت کند. جو پشی به خاطر همین نقش کاندید دریافت اسکار شد.

 

با وجود اینکه رابرت دنیرو در یکی از سکانس های فیلم گاو خشمگین واقعا او را مورد ضرب و شتم قرار داده، اما او و دینرو دو دوست بسیار صمیمی هستند. این صمیمیت تا آنجا است که او بعد از گذشت هشت سال از اعلام بازنشستگی اش، درخواست رابرت دنیرو را برای حضور در فیلم چوپان خوب رد نکرد و خود را فورا از ایتالیا به آمریکا رساند و نقش جوزف پالمی را به خوبی اجرا کرد.

 

نکته جالب دیگر در مورد جو پشی اینکه، رنگ چشم های او با یکدیگر فرق دارد و یکسان نیست. همچنین او در شصت و چهار سالگی عاشق یک مدل ۳۸ ساله شده و با او ازدواج کرده است. این دومین ازدواج جو پشی است.

 

او به خاطر صدای جذابش و قامت کوتاهش یکی از بهترین گزینه ها برای اجرای نقش های گنگستری است. این را عمو مارتی بهتر از هر کسی می داند. البته در مورد جسارت او همین بس که در روزهایی که مارتین اسکورسیزی در حال ساختن فیلم GoodFellas بود پیش او رفته و گفته که من چند دیالوگ نوشتم و می خواهم آنها را در یک سکانس اجرا کنم و خودم هم آن سکانس را کارگردانی کنم! در این سکانس او مشغول شوخی و خنده است که جیمی کانوی (رابرت دنیرو) هنری هیل (ری لیوتا) به او می گوید که:«تو خیلی با مزه ای!» پاسخ شوکه کننده و دیالوگ های نوآورانه ای که در این سکانس بین جو پشی و رابرت دنیرو  ری لیوتا رد و بدل می شود را می توانید در لینک زیر بشنوید:

 

 

آنهایی که امروز برای پیش خرید بلیط بازی پرسپولیس و استقلال به مکان های از پیش معرفی شده رفتند، بعد از گذشت ۱۰ دقیقه از آغاز بلیط فروشی با این جمله مواجه شدند:«بلیط تمام شد!»

 

به عبارت ساده تر یعنی هفتاد و پنج هزار قطعه بلیط بازی روز یکشنبه، تنها بعد از گذشت ده دقیقه تمام شد و کشور ما با فروختن ۱۲۵۰ قطعه بلیط در هر ثانیه موفق شد رکورد جدید دیگری را به پرونده رکورد های بی شمارش اضافه کند! مردمی هم که شهر های دور و نزدیک خودشان را به محل فروش بلیط ها رسانده بودند یا دست از پا دراز تر به خانه و ولایت خودشان برگشتند یا مجبور به خریدن بلیط از بازار های سیاهی شدند که درست بعد از اعلام تمام شدن بلیط ها آغاز شده بود.

 

نرخ بلیط در بازار سیاه، امروز ۶ تا ده هزار تومان بود و بر اساس تجربه سال های گذشته هرچه به بازی نزدیک می شویم قیمت بلیط نیز بالاتر می رود و حتی تا ۵۰ هزار تومان هم می رسد.

 

اما امشب، در اخبار ورزشی ساعت ۲۱:۳۰ دقیقه از شبکه خبر، رئیس سازمان لیگ وقتی با این پرسش مواجه شد که:«برای مقابله با ایجاد بازار سیاه چه تدبیری دارید؟!» با اعتماد به نفسی که تنها از مدیران ایرانی سراغ داریم پاسخ داد:«از مردم خواهش می کنیم برای یکبار هم که شده با هم متحد بشوند و از بازار سیاه بلیط تهیه نکنند و فوتبال را از تلویزیون تماشا کنند، تا سودجویان به هدف خودشان نرسند!»

 

توجه کردید؟! به همین راحتی توپ را به زمین تماشاگرانی انداختند که به قول خودشان اصلی ترین سرمایه های فوتبال هستند. یعنی دستگاه عریض و طویل انتظامی مملکت توان مقابله با عده ای سودجو را ندارد؟! یعنی باور کنیم که واقعا نزدیک به هفتاد هزار قطعه بلیط ظرف مدت ده دقیقه به فروش رفت و مسئولین بلیط فروشی در این میان هیچ سوء استفاده ای نمی کنند؟!

 

امسال هم مثل سالهای قبل ورزشگاه پر از جمعیت خواهد شد و یکبار دیگر این نکته به اثبات می رسد که بلیط داربی تهران پتانسیل فروش رفتن به قیمت ۱۰ هزار تومان (و حتی بیشتر) را دارد. در این میان سوال اصلی این است؛ چرا سازمان لیگ به عنوان متولی فروش بلیط راسا و رسما اقدام به فروش بلیط با قیمت های بالا نمی کند؟! از فروش بلیط های داربی با قیمت پایین و سپس فروش آنها با قیمت های بالا در بازار سیاه چه سازمان و اشخاصی سود می برند؟! بهتر است آقای افتخاری به جای انداختن توپ در زمین تماشاگران و پاک کردن صورت مساله، به این چند سوال پاسخ شفاف بدهند.

 

به قول رند شیراز:

حالی درون پرده بسی فتنه می رود

تا آن زمان که پرده برافتد چه ها کنند 

 

 

مهرگان یادآور مبارزه با ستم و دادخواهی مظلومان است. مهرگان یادآور فریاد دادخواهی کاوه آهنگر و برافراشتن درفش کاویانی و فروپاشی حکومت ضحاک ماردوش و خیزش ایرانیان به رهبری فریدون است و در چنین روز هایی بود که کاوه و فریدون بر هزار سال ظلم و بیداد ضحاک پایان دادند. اسدی توسی در گرشاسب نامه اش تاریخچه مهرگان را بدینگونه ثبت کرده است:

 

فریدون فرخ به گرز نبرد / ز ضحاک تازی برآورد گرد

چو در برج شاهین شد از خوشه مهر / نشست او به شاهی سر ماه مهر 

 

و فردوسی پاکزاد نیز اینگونه روایت می کند:

 

فریدون چو شد بر جهان کامگار / ندانست جز خویشتن شهریار

به روز خجسته سر مهر ماه / به سر بر نهاد آن کیانی کلاه

کنون یادگارست از او ماه مهر / به کوش و به رنج ایچ منمای چهر

پرستیدن مهرگان دین اوست / تن آسایی و خوردن آیین اوست

 

روزگاری مهرگان همپای نوروز و حتی بسیار مهم تر از نوروز شمرده می شد و همزمانی این جشن با فصل برداشت کشاورزان گواهی بر مردمی بودن این جشن کهن است. مهرگان آغاز اعتدال پاییزی است و نوروز آغاز اعتدال بهاری و این مساله هر دو جشن را به مانند دو روی سکه فرهنگ ایران زمین، نمایان کرده است. 

 

افسوس که مهرگان و نوروز و تیرگان و… که با گذر از هزار تو های این تاریخ پر فراز و نشیب به دست ما رسیده به آسانی به فراموشی سپرده می شود و امروز تنها اقلیتی دینی در داخل کشور و اقلیتی قومی در خارج از کشور نگهبان این میراث کهن هستند. هرچند در سال های اخیر تحرکاتی مردمی برای نکوداشت آیین های هزار ساله ایرانیان رخ داده است اما هنوز بسیاری از ایرانیان حتی اسم مهرگان را هم از یاد برده اند. به گمان من سال های آینده آبستن تحولاتی مثبت در نکوداشت مهرگان (و سایر آیین های ملی) خواهد بود. آیا این «رویای آریایی» به حقیقت می پیوندد؟!