اردشیر:
با یک تشبیه، داستان ها را به دو دسته تقسیم می کنم.فرض کنید داستان خواندن رو به شنا کردن در یک دریا نسبت بدهیم.بعضی داستان ها هستند که در آن باید آنقدر شنا کنی تا به ساحل برسی و کشف این ساحل ناشناخته لذت بخش تر از شنا کردن در دریای داستان است.اما در برخی دیگر از داستان ها این نفس شنا کردن و غوطه ور شدن در داستان است که لذت بخش است و نه رسیدن به ساحل(یا همان انتهای داستان)!
راز داوینچی در دسته اول قرار می گیرد یعنی اگر به کسی که می خواهد کتاب راز داوینچی را بخواند بگوییم که پایان داستان از چه قرار است و جام مقدس استعاره از چیست ممکن است که از خواندن داستان منصرف شود ولی میرا در دسته دوم قرار می گیرد و غرق شدن در خلال داستان آنقدر هیجان انگیز است که آرزو می کنی هیچگاه به پایان آن نرسی! فکر کنم آنها که خوانده اند با من موافق باشند…